Steponas Matulis new version

98 Steponas Matulis MIC był przepełniony duchem ewangelii. Oprócz tego zawsze był człowie- kiem dobrej rady, który nawet w najtrudniejszych sprawach, które często dzielą narodowości, znajdował drogę nadprzyrodzonej miłości bliźnie- go. Po jego śmierci, która mi zabrała również prawdziwego przyjaciela, w modlitwach swoich raczej się do niego uciekam i proszę go o modlit- wy, niż jego duszę polecam Panu”. Znany jezuita, Fryderyk Muckermann SI, Niemiec, który w czasie pierwszej wojny światowej prowadził duszpasterstwo w Winie, o bisku- pie Jerzym między innymi tak mówi: „Łatwo można odczuć u kogoś, czy jego pobożność jest prawdziwa. Od razu wiadomo, czy ma się do czynienia z prawdziwym ascetą. Co do tego przekonałem się od pierwszej chwili mojej znajomości z tym biskupem. Ponieważ wieczną wartością jest miłować, dlatego był on godzien umiłowania i czci. […] W nim był pokój Boży, którego słońce oświeca wszystkich ludzi. To właśnie miało wielką wartość. To było tchnieniem religii, podmuchem ducha miłości znajdującego się wokół niego. Tak go widzieliśmy, tak go szanowaliśmy (tłum. R. Maszkowski)” 300 . Swoje świadectwo zostawił też Polak, Lucjan Chalecki (ur. 1873), tajny szambelan Jego Świętobliwości, kanonik kapituły wileńskiej, któ- ry przez sześć lat w Wilnie był kanclerzem biskupa Jerzego. W liście, jaki w osiem dni po śmierci arcybiskupa Jerzego skierował do któregoś z przełożonych mariańskich, wyznaje, że gdy jeszcze Zwierzchnik żył, za życia doczesnego, Chalecki czcił go już jako świętego. Pisze szambelan, iż budzi się nadzieja, że jeszcze tu na ziemi będziemy się do niego modlić i wzywać jego wstawiennictwa. Jednocześnie zachęca przełożonego, by jak najszybciej przygotowywać proces beatyfikacyjny arcybiskupa, swe- go przełożonego generalnego 301 . Kardynał Pietro Gasparri (†1934), sekretarz stanu Jego Świątobliwo- ści, Jerzego Matulewicza jako biskupa wileńskiego i jako arcybiskupa wizytatora apostolskiego dla Litwy znał dobrze osobiście i z jego prac. Zmarłego opisuje lakonicznie, ale dogłębnie: „[…] così benemerito della 300 AJM, s. 292, 294. 301 W liście do ks. marianina (Pranc. Būčysa?), Wilno, 5 lutego 1927, AMG, GM, Post obitum , nr 6.