Regula zycia

reguła ycia 40 się do większej chwały Bożej i osiągnąć postęp w dążeniu do do- skonałości stanu zakonnego. Wskazuje, co marianie mają robić każdego dnia i każdej godziny, by wypełnić śluby posłuszeństwa, ubóstwa i czystości, wcielając w życie nakazy i rady ascetyczne w duchu miłości, umartwienia i skupienia wewnętrznego. NV zawiera więc elementy zarówno reguły, jak i konstytucji instytutu zakonnego, i dlatego o. Papczyński, dążąc do uzyskania papie- skiej aprobaty zakonu, nie myślał o wybraniu którejś z reguł już istniejących i zatwierdzonych przez Stolicę Świętą. Wydaje się, że jego koncepcją pierwotną było, aby marianie mieli tylko same konstytucje, które byłyby potwierdzone przez Stolicę Świętą (na- wet przy aprobacie apostolskiej Zgromadzenia) zamiast reguły (według zasady: constitutiones pro regula ). To prawda, że z czasem w tekście NV pojawiło się polece- nie, by marianie przestrzegali jej przepisów „oprócz Reguły św. Augustyna” 4 , nie wydaje się jednak, by kiedykolwiek mieli jej formalnie podlegać. Chodziło po prostu o to, by umocnić po- zycję prawną Zgromadzenia Marianów w Kościele, wykazując, że ich sposób życia jest zgodny z Regułą św. Augustyna i że NV przez swe duchowe pokrewieństwo z tą Regułą jak najbardziej odpowiada zakonowi „księży spieszących z pomocą zmarłym i proboszczom”, a więc że ma wszelkie dane po temu, by być za- twierdzona przez Stolicę Świętą jako constitutiones pro regula 5 . Faktycznie NV zawiera tak obfitą doktrynę duchową i tak liczne zasady ascetyczne w duchu Ewangelii i zdrowej tradycji Kościo- ła, że jest porównywalna ze starożytnymi regułami zakonnymi wskazanymi przez Sobór Laterański IV (1215) jako jedyne regu- ły, na których miały się opierać przyszłe zgromadzenia zakonne. Autentyczność tekstu, źródło i dotychczasowe wydania Jest przyjęte powszechnie, że na okładce konstytucji jakie- goś zgromadzenia zakonnego nie wymienia się ich autora. Tak było też i tym razem – nazwisko o. Papczyńskiego jako autora 4 Por. niżej , rozdz. I, § 1. 5 Por. niżej , s. 48, przyp. 21; por. także Marianie 1673–1973 , red. J. Bukowicz MIC, T. Górski MIC, Rzym 1975, s. 28-30.