Regula zycia

reguła ycia 46 a także własnego [zbawienia], oprócz wspomagania zmarłych modlitwą i innymi dobrymi uczynkami przebłagalnymi 15 . Poza tym, chociaż to Zgromadzenie zostało erygowane w przedstawionym stanie eremickim, nie obstaje ono jednak przy samotności tak dalece, by nie uważać za zasługujące dla sie- bie zajmowanie się niekiedy posługami duchowymi dla bliźnich, na ile się to godzi, bez cudzej szkody 16 . I nie ubiega się ono bynajmniej o tytuł eremitów w celu zrów- nania się z kimkolwiek. W rzeczywistości uważa, że powinno tak cenić najświętsze, a dawno temu założone i wielce pobożne za- kony i wszystkie instytuty, aby siebie mieć za ostatnie ze wszyst- kich i pokornie powierzać się ich opiece i miłosierdziu. 4. Z tego wszystkiego każdy, kierując się życzliwością, może wyciągnąć wniosek, że ten oto Instytut Eremitów Marianów, za- łożony w stanie zatwierdzonym przez prawo kanoniczne, nie wy- maga żadnego innego zatwierdzenia 17 . Gdy bowiem przełożony generalny zwrócił się do świętej Stolicy Apostolskiej w sprawie jego aprobaty 18 , cała sprawa była najpierw badana niemal przez rok przez świętą Nuncjaturę Apostolską w Polsce, a na podstawie jej informacji rozpatrywana była przez dłuższy czas także w Rzy- mie 19 . Wreszcie wspomniany wyżej najdostojniejszy Kardynał odpowiedział, że temu Instytutowi wystarczy zatwierdzenie or- dynariusza miejscowego i ta Reguła życia , która została przez Jego Eminencję z największą pilnością uporządkowana i z naj- wyższą mądrością poprawiona, tak jak to jest zawarte w auten- 15 Por. niżej , rozdz. I, § 2, gdzie jest określony cel Zgromadzenia Eremitów Marianów. 16 Por. niżej , rozdz. I, § 3. 17 O. Papczyński podkreśla ten fakt, ponieważ niektórzy mu współcześni twierdzili, że marianie nie posiadając aprobaty papieskiej, nie mieli prawa istnieć jako instytut zakonny. 18 O. Papczyński uczynił to w dwóch prośbach skierowanych do Stolicy Świę- tej w 1692 roku (por. Aneks , nr. 2-3). Aprobaty nie uzyskał, bo okazało się nie- możliwe otrzymanie reguły Zakonu Mniszek Niepokalanego Poczęcia. 19 W wyniku rozpatrywania 22 sierpnia 1692 roku prośby skierowanej przez o. Papczyńskiego do Świętej Kongregacji Biskupów i Zakonników o aprobatę pa- pieską, Kongregacja zwróciła się 5 września 1692 roku do nuncjusza apostolskie- go w Polsce „pro informatione et voto”. Treść tej pisemnej „informacji”, o której tu jest mowa, nie jest znana.