3. Chrystus - Gość duszy Gościnność wynika z działania Boga wobec swego ludu wybranego, który przebywa u obcych (Wj 19, 34n). Do okazania gościnności należą następujące czyny: pozdrowienie, umycie nóg (jak uczniom podczas wieczerzy, którzy są gośćmi Chrystusa, lub jak w przypadku Marii Magdaleny obmywającej nogi Mistrza swymi łzami i drogocennym olejkiem), odpowiednie przyjęcie (jak Zacheusz - celnik) i prawo azylu (Rz 18; Hi 31, 31n). Wyrazem gościnności jest to, że Chrystus przyjmuje ludzi i wchodzi w ich życie. Uczta na końcu czasów będzie gościną Boga, przygotowaną dla wszystkich narodów na świętej górze Syjon (Iz 66, 10nn). Chrystus do swego stołu zaprasza grzeszników (Mk 2, 15), umywa swym uczniom nogi (J 13, 1nn) i troszczy się o wszystkich potrzebujących, zaspokajając ich głód (J 6). Chrystus zapraszający zgłodniałych i rozmnażający dla nich chleb, jest obrazem Eucharystii, która nasyca zbłąkanych na pustyni. Dla o. Kazimierza obraz ten musiał być szczególnie bliski, uzmysławiał mu bowiem pełną realizację jego pragnień osobistych i działań związanych z rozwojem Zakonu. 4. Chrystus – Nauczyciel Jezus jest dziwnym nauczycielem. Jada wspólnie z celnikami i grzesznikami (Mt 9, 11). Zasiada do uczty ze swymi uczniami, którzy także nie należą do elity ówczesnego społeczeństwa (Mk 14, 12). Dla nich jest On przede wszystkim nauczycielem. Nauczyciel pyta: Gdzie jest izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami? (Łk 22, 11). Uczeni w Piśmie uznają w Nim znawcę słowa Bożego. Rabbi, wiemy, że od Boga przyszedłeś jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków, jakie Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z Nim (J 3, 2). Jezus nie tylko jest Nauczycielem słowa, ale głównie Nauczycielem życia. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi (J 13, 14). Zawsze z Chrystusem 23
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==