87 Tamże, 84. 88 Tamże. 89 Tamże, 85. 90 Tamże, 86. 91 DS 1820 (BF VIII 117). Bożego ponoszą w czyśćcu nieznośne kary87. W Studziannie o. Stanisław mówił wiernym o „nieznośnych karach dusz”, „nieznośnych karach czyśćcowych”, a po powrocie z Luboczy do eremu w Puszczy braciom powiedział głosem zbolałym i wzruszonym: „Błagam was, bracia, módlcie się za zmarłych, bo nieznośne męki cierpią”88. Ojciec Kazimierz przytoczył zdanie o. Papczyńskiego: Twierdził, że większa jest liczba tam, w czyśćcu, zmarłych znoszących straszliwe męki, aniżeli liczba wszystkich ludzi żyjących na tym świecie89. Sam autor Żywota pyta: Może unikniesz piekła, ale żyjąc tak, jak żyjesz, czego się spodziewasz dla siebie, gdy będziesz w czyśćcu, jeśli nie cierpień katuszy przez jeden, dziesięć, sto, tysiąc albo i więcej lat aż do sądu Bożego?90 O. Wyszyński w życiorysie o. Założyciela wskazał na jego żarliwe wstawiennictwo na rzecz dusz czyśćcowych. Wspomaganie zmarłych uczynił także jednym z głównych celów założonej przez siebie wspólnoty. W tekstach Żywota znalazł się oprócz wstawienniczego drugi element refleksji o czyśćcu: kara czyśćcowa, a jego ilustracją są charakterystyczne sformułowania, wyżej przytoczone. Jest to jeden z najstarszych elementów nauki o czyśćcu, znajdujący podstawy w licznych wypowiedziach Ojców, a korzeniami sięgający do słownictwa Pisma Świętego. Teologowie minionych wieków wątek ten chętnie podejmowali, a wtórowali im kaznodzieje, niejednokrotnie z przesadną gorliwością. Natomiast Ojcowie Soboru Trydenckiego podczas ostatniej sesji (1563 r.) w dość oszczędnej formule zawarli naukę o czyśćcu: Kościół katolicki, pouczony przez Ducha Świętego, na podstawie Pisma Świętego i starożytnej Tradycji Ojców, na świętych soborach, a ostatnio na tym ekumenicznym [Trydenckim] Soborze podał naukę, że istnieje czyściec, a dusze tam zatrzymane są wspomagane wstawiennictwem wiernych, zwłaszcza zaś miłą [Bogu] Ofiarą Ołtarza91. Yves Congar mówi, że kary czyśćcowe są Antoni Skwierczyński MIC 150
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==