Druga połowa XVII i pierwsza XVIII wieku były najtrudniejszym stuleciem w dziejach przedrozbiorowej Rzeczypospolitej. Był to wiek niepowodzeń politycznych i klęsk militarnych, wiążącego się z tym zniszczenia kraju, upadku gospodarczego, kulturalnego i religijnego; potem nastąpiły rozbiory i tym samym utrata niepodległości1. W tak trudnej rzeczywistości przyszło żyć i pracować dwom wybitnym przedstawicielom Zakonu Marianów, jego założycielowi, o. Stanisławowi od Jezusa Maryi Papczyńskiemu (1631-1701) i o. Kazimierzowi od św. Józefa Wyszyńskiemu (1700-1755), kandydatom na ołtarze. Ojciec Stanisław założonemu przez siebie zakonowi wyznaczył trzy cele: kult NMP Niepokalanie Poczętej, wspomaganie zmarłych i pomoc w duszpasterstwie duchowieństwu diecezjalnemu. Te trzy idee nakreślone wspólnocie przez jej Założyciela nie tylko wyrażały jego charyzmat założycielski, ale trafnie odpowiadały na kościelno-społeczne zapotrzebowanie w ówczesnej Rzeczypospolitej. Kult i naśladowanie Maryi Niepokalanej o. Papczyński powiązał 1Por. W. Müller, Trudne stulecie, w: Patrimonium Marianorum. Ojciec Kazimierz Wyszyński (1700-1755) w kontekście swej epoki, red. K. Pek, Warszawa-Lublin 2003, 7-10. Orędownik cierpiących w czyśćcu Antoni Skwierczyński MIC
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==