Pisma-zebrane-Papczynski.indb

67 przełoeni mach – pokój, skupienie, miłość, stałość; w osobach – świętość; w dobrach doczesnych – zachowywanie i ochrona; nie będzie im wolno, pod groźbą kar kościelnych, w żaden sposób pozbywać się tych dóbr Zgromadzenia. 5. Jeżeliby gdziekolwiek w waszych kościołach było konieczne głoszenie słowa Bożego, obowiązek ten niech będzie przez prze- łożonego Zgromadzenia nałożony na tych, którzy posiadają po- trzebną wiedzę i wpojone w nich dobre obyczaje, aby głosili ka- zania ze zbawiennym skutkiem dla słuchających, oświecając ich poprzez nauczanie i pobudzając przez przekonywanie. Niech za- wsze starają się głosić to, co by przyczyniało się do chwały raczej Bożej niż ich własnej, i niech z Boską pomocą powodują wśród ludzi zbudowanie, naprawę obyczajów, miłość i bojaźń Boga, ćwiczenie się w cnotach i dobrych uczynkach, pogardę świata, gorące pragnienie wiecznej szczęśliwości i troski o nią 40 . I jak we własnych kościołach bez polecenia przełożonego, tak w obcych bez błogosławieństwa ordynariusza, nie będzie im wolno głosić kazań. 6. Lektorzy (gdyby kiedyś wypadło ich wyznaczyć 41 ) niech wy- konują nałożony na nich obowiązek nauczania na chwałę Bożą, starannie i pilnie oraz z pomyślnymwynikiemdla uczniów. Niech raczej odczytują i wyjaśniają [podręczniki] najbardziej uznanych autorów niż mieliby pisaniem [własnych] zmęczyć siebie samych i uczących się. Niech jednak nie zagłębiają się w swoich zajęciach szkolnych razem z uczniami tak bardzo, by mieli zapomnieć o modlitwie i umartwieniu. 40 W NV z 1687 roku znajdujemy tu dołączoną instrukcję odnoszącą się do głoszenia słowa Bożego, zapewne tak jak to robił sam o. Papczyński (por. NVS, s. 55, przyp. „m”). Ta część tekstu została zapewne wykreślona z NV w roku 1694 przez kard. Colloredo, który może nie uważał za stosowne, by dawać eremitom marianom tak obszerną instrukcję kaznodziejską. Część ta została przywrócona przez marianów w ich Statutach w roku 1778. Por. Positio , s. 478, przyp. 77. 41 „Lektorzy” to ci, którzy uczyli filozofii i teologii studentów marianów dą- żących do kapłaństwa. Ci lektorzy zaczęli być wyznaczani w 1722 roku, kiedy to – po „dispersio Rostkoviana”- marianie zaczęli organizować własne „studia” dla swoich kleryków. Filozofii i teologii dogmatycznej nauczano w Skórcu, a teolo- gii moralnej w Pustelni Korabiewskiej. Por. S. Sydry, Organizacja Zgromadzenia Księży Marianów w XVIII w ., Warszawa 1930, s. 37-41.