Pisma-zebrane-Papczynski.indb

reguła ycia 54 do okazania im uległosci 12 , niemniej, dla uniknięcia zamiesza- nia w zarządzaniu i licznych zakłóceń, niech jedynie przełożeni zwracają uwagę na uzasadnione polecenia biskupów, zaś człon- kowie bez żadnego ociągania się i pretekstu niech będą posłuszni przełożonym i prawom; i niech nie sądzą, że mają jakiekolwiek prawo albo przywilej pozywania przełożonych do zewnętrznych sądów, czyli władz sądowniczych, a to dla uniknięcia licznych sporów, zgorszenia i buntów. Jeżeli jednak zdarzy się kiedyś jakiś spór albo mniej znaczny błąd, należy to załagodzić i naprawić wewnątrz samego Zgromadzenia zwykłym sposobem, spokojnie i sprawiedliwie. Przez to prawo jednak nie zamierzamy wprowadzić czegokol- wiek, co byłoby sprzeczne z prawem kanonicznym, dekretami czy postanowieniami świętego Kościoła rzymskiego. Jeżeli zaś znalazłby się między wami jakiś krnąbrny, wichrzy- ciel albo buntujący innych niegodziwiec, niech zostanie ujarz- miony zgodnym działaniem wszystkich, którzy są zwolennikami wewnętrznego spokoju i dobrego zarządzania (po uprzednim jednak daniu mu możliwości sprawiedliwej obrony i oczyszcze- nia się z zarzutów oraz przy zachowaniu porządku prawnego), używając do tego także, jeżeli zajdzie konieczność, pomocy wła- dzy świeckiej. Prawdziwemu bowiem słudze Bożemu wypada żyć w pokoju i powinien on zważać nie na to komu, lecz z miłości do kogo powinien być posłuszny 13 . Wszystkie pokuty i umartwienia wyznaczone wam przez prze- łożonego wypełniajcie z Boską pomocą pokornie i radośnie, jak- kolwiek wydawałyby się surowe. Ani też nie szemrajcie przeciw- ko zwierzchnikom ani nie uskarżajcie się na nich, lecz kochajcie ich i czcijcie. A jeżeli ktoś byłby rzeczywiście obciążony przez 12 Należy pamiętać, że w tym czasie marianie, jako zgromadzenie diecezjalne, byli jeszcze podlegli jurysdykcji biskupa, w którego diecezji mieli domy; w NV z 1687 roku zamiast zdania: „Chociaż [...] uległości”, znajdujemy zdanie: „Cho- ciaż zaś nie jesteście wyjęci spod jurysdykcji biskupów”. 13 Myśl prawdopodobnie zaczerpnięta z Konstytucji Instytutu Szkół Po- bożnych, gdzie na końcu tego zdania jest wyjaśnione, kim jest ten, „z miłości do kogo”, mianowicie: „qui est Christus Dominus” ( ‘ a tym jest Chrystus Pan ’ ); ConstSP, rozdz. II, § 11.