Pisma-zebrane-Papczynski.indb

213 cz : wiczenia wstpne wymowy No cóż? Czy nie czytałeś o tym, że Wespazjan „przytaczał też dość trafnie wiersze greckie?” 327 A czy nie słyszałeś o tym, że Tytus, nazywany przez starożyt- nych umiłowaniem i słodyczą rodzaju ludzkiego ( amor ac deliciae generis humani ), odznaczał się niezwykłą biegłością w pisaniu poematów ( in fingendis poematibus ) oraz darem improwizacji? 328 Ale żeby już pozostawić w spokoju starożytnych [mężów stanu], [chciałbym zapytać], czy nic ci nie wiadomo o tym, że w nowszych czasach Jan II, król Aragonii 329 , nie tylko był niezwy- kle rozmiłowany w poezji, lecz także wciąż się nią zajmował 330 ? Widzisz już teraz, nieprzejednany przeciwniku poezji, że wiel- bicielami tej wspaniałej sztuki poetyckiej byli nie ludzie prości, lecz sami królowie i cesarze, którzy poświęcali się zarówno sztu- ce wygłaszania mów, jak i pisaniu wierszy. Obecnie przechodzę do omówienia zaszczytów, jakie spoty- kają przedstawicieli tych obydwu sztuk. I natychmiast stają mi przed oczami mówcy wieńczeni przez starożytnych wieńcem laurowym, a następnie honorowani posągami. Mówi się, że same Ateny, ośrodek nauk wszelakich, jednemu tylko Demetriuszowi z Faleronu 331 wystawiły trzysta sześćdziesiąt posągów z szacunku czynne modły do bogów [tzw. supplicatio , do tej pory wyłącznie jako dziękczy- nienie za sukcesy odniesione na polu walki]. Tę część utworów poetyckich wy- ryto złotymi literami oraz poświęcono Jowiszowi Kapitolińskiemu”; w: Gajusz Swetoniusz Trankwillus, Żywoty cezarów , dz. cyt 327 Gajusz Swetoniusz Trankwillus, Boski Wespazjan, VIII, 23; w: Gajusz Swe- toniusz Trankwillus, Żywoty cezarów , dz. cyt. 328 Por. Gajusz Swetoniusz Trankwillus, Boski Tytus, VIII, 1: „Tytus, przezwa- ny po swym ojcu Wespazjanem, umiłowanie i słodycz rodzaju ludzkiego – tyle posiadał talentu czy umiejętności, czy wreszcie szczęścia w jednaniu sobie życz- liwości wszystkich w czasie sprawowania władzy cesarskiej, co jest najtrudniej- sze...” w: Gajusz Swetoniusz Trankwillus, Żywoty cezarów , dz. cyt. Por. też: Ga- jusz Swetoniusz Trankwillus, Boski Tytus, VIII, 3: „Biegle posługiwał się łaciną i greką, czy to w zakresie krasomówstwa ( in ornando ), czy twórczości poetyckiej ( in fingendis poematibus ). Posiadał łatwość wypowiedzi graniczącą z natchnie- niem”; w: Gajusz Swetoniusz Trankwillus, Żywoty cezarów , dz. cyt. 329 Jan II (1397–1479), król Aragonii, Sardynii i Korsyki, także Nawarry; hra- bia Barcelony. 330 Tzn. sam pisał wiersze. 331 Demetriusz z Faleronu (350–283 przed Chr.), uczeń Teofrasta, od 317 roku archont miasta, a jednocześnie doskonały mówca, filozof i uczony. Por. Diogenes Zaszczyty i nagrody dla mówców i poetów