Pisma-zebrane-Papczynski.indb

191 cz : wiczenia wstpne wymowy A kiedy już przyszła chęć na jedzenie, posiłek bywał zazwyczaj prosty, by nie dać umrzeć, a nie taki, by sprawić przyjemność. Pragnienie snu pojawiało się nie wcześniej niż to było konieczne, a kiedy ciało odpoczywało, czuwał duch, który często, [czasami] podczas zasypiania, powtarzał przeczytane treści, albo analizo- wał dane zlecenia, albo zapowiadał te, które miały być dopiero wydane”. „Cóż mam powiedzieć o Jej pozostałych cnotach? Była Dziewi- cą nie tylko ciałem, ale i umysłem, a żadnym staraniem się [o za- chowanie] ślubu nie sprzeniewierzyła się czystości uczucia. Była pokornego serca, zachowywała powagę w mówieniu ( erat verbis gravis ), odznaczała się roztropnością, oszczędna była w słowach, zapalona do czytania, nadzieję pokładała nie w niepewności bogactw, lecz w modlitwie prostaczków, oddana była pracy, po- wściągliwa w rozmowie, nie w człowieku, lecz w Bogu szukała rozjemcy swych myśli, nigdy nikogo nie uraziła, wszystkim do- brze życzyła, ustępowała miejsca starszym, nie żywiła niechęci do rówieśników, unikała przechwalania się, kierowała się rozu- mem ( rationem sequi ), rozmiłowała się w cnocie. A czy kiedykol- wiek Ona, choćby tylko spojrzeniem, obraziła swych rodziców? Czy kiedykolwiek pokłóciła się z krewnymi? Czy kiedykolwiek pogardziła człowiekiem niższego stanu ( humilem )? Czy kiedy- kolwiek przeszła obojętnie wobec biedaka? Spotykała się tylko z takimi ludźmi, którzy nie wstydzili się okazywać miłosierdzia i nie zapominali o zachowaniu godności. W oczach Jej nie było nic ponurego, nic zuchwałego w słowach, nic bezwstydnego w zachowaniu. Żaden Jej gest nie przejawiał zniewieściałości ( non erat fractior ), Jej chód nie był niedbały, a głos zuchwały, a to dlatego że cała Jej postać była odbiciem duszy ( mens ), uosobie- niem szlachetności ( probitas )” 255 . A zatem nie powinno dziwić nikogo, że na Bogurodzicę została przeznaczona Ta, która została przez Boga przyozdobiona ty- 255 Zob. Św. Ambroży, De virginibus ad Marcellinam sororem . Przytoczone wyżej fragmenty w tekście Ambrożego występują w innej kolejności. Koniec cytatu z Ambrożego