Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1353 reguła dziesiciu cnót nmp Zgromadzenia, pełniący w aktualnie swój urząd, nie zwalniali ni- kogo z takich ślubow 28 , itd. 4. Reguła dziesięciu cnót Najświętszej Maryi Panny Regula decem beneplacitorum seu decem virtutum Beatae Virginis Mariae Reguła ta została napisana we Francji ok. 1501 roku przez fran- ciszkanina, bł. Gilberta Mikołaja (ok. 1463–1532), który z po- wodu swego wielkiego nabożeństwa do tajemnicy Zwiastowa- nia został nazwany przez papieża Leona X Gabrielem Marią (1517). Była ona przeznaczona dla Zakonu Sióstr Zwiastowania NMP (anuncjatek), założonego przez córkę króla francuskiego Ludwika XI, św. Joannę de Valois (zm. 1505), mającego za cel naśladowanie cnót Najświętszej Maryi Panny; z tego powodu Reguła ta niekiedy nazywana jest Regułą naśladowania dzie- sięciu cnót NMP 29 . Reguła ta, przystosowana do zakonów mę- skich, została zatwierdzona przez Aleksandra VI w 1502 roku. Składa się ona z dziesięciu rozdziałów, z których każdy jest po- święcony rozważaniu jednej z cnót Najświętszej Maryi Panny, wspomnianych w Ewangelii. W 1698 roku o. Joachim Kozłowski został przez o. Papczyń- skiego wysłany do Rzymu jako prokurator generalny marianów, dla wznowienia starań o aprobatę papieską Zgromadzenia Ma- rianów. Próby jej otrzymania na podstawie Reguły życia (NV), napisanej przez o. Papczyńskiego jako założyciela Zgromadze- niaMarianów, nie powiodły się. Nie pozostawało nic innego, jak przyjąć jedną z reguł już zatwierdzonych przez Stolicę Świętą. Za radą o. Franciszka Diaza OFM, o. Kozłowski zdecydował się na przyjęcie Reguły dziesięciu cnót NMP . A ponieważ była ona 28 Por. Aneks, nr 1. 29 Por. LD, nr 14: Testament drugi , § 14; nr 15: Profesja ślubów uroczystych .