Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1169 rozwaanie vii: mier mierci Wisła doznała, iż tyle z niej wody wypiła spragniona bestia, ile wystarczyło, żeby pękła. Nie inny był czyn Daniela poświadczony w Piśmie Świętym. Babilończycy w miejsce Boga czcili ogromnego smoka. Gdy Daniel otrzymał rozkaz wykonywać tę samą głupotę, wspania- łomyślnie odmówił i powiedział królowi: „«Panu, Bogu memu się kłaniam, bo On jest Bogiem żyjącym. [...] Ale ty, królu daj mi moc, a zabiję smoka bez miecza i kija». [...] Wziął tedy Daniel smoły, sadła i sierści, i uwarzył je razem; a naczynił kołaczy i dał w paszczę smokowi, a smok pękł” (Dn 14, 24-26). O, jak nienasycona jest bestia – bardzo żarłoczna śmierć! Po- stanowiwszy nie oszczędzać żadnego stanu, żadnej płci, do tego już popchnęła umysły ludzkie, że lękają się jej i czczą ją jak bogi- nię. Stąd to wzięły początek świątynie wznoszone ku czci śmier- ci. Oddawał cześć śmierci świat pogański, bo czuł strach. Lecz oto Krakus z nieba, oto Daniel najświętszy Chrystus nasz Bóg, chcąc nas uwolnić od tego strachu, oddał się temu potworowi na pożarcie, ale nie na zagładę. „Niejedna bowiem kobieta rodząca – rozważa Złotousty Biskup – nie cierpi tak, jak śmierć, gdy po- łknęła ciało Pańskie, była rozrywana, targana. W tym zdarzeniu zaszło to samo, co w babilońskim smoku, gdy zjadłszy pokarm, pękł na pół. Bo nie przez usta śmierci wydostał się Chrystus, lecz z pękniętego na pół brzucha smoka wyszedł jaśniejący”, mając i nas podobnie uczynić w pełni jaśniejącymi. To samo obiecał i nam przez usta proroka Ozeasza: „Z ręki śmierci wybawię ich [...]. Będę śmiercią twoją, o śmierci, uką- szeniem twoim będę, o otchłani!” (Oz 13, 14). Dlatego bardzo słusznie Kościół przepełniony radością śpiewa: „O, wielkie dzieło dobroci! 72 ”. W tym momencie umarła śmierć, kiedy na drzewie umarło Życie. Gdy Jezus, dając znak śmierci, „skłoniwszy głowę”, oddał ducha, wtedy wracał do nas dech życia. Gdy umierał, nas umacniał. Gdy śmierć zwyciężył, dla nas przygotowywał radość z niekończącego się tryumfu: Co za tryumf! „Pożarta jest śmierć w zwycięstwie – radośnie wykrzykując Paweł, szydzi ze śmier- 72 Por. hymn Exsultet z Wielkiej Soboty.