Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1125 rozwaanie ii: dobrowolne wizy Oto jakiego rodzaju [wielkiemu i trudnemu] dziełu 25 w obro- nie naszej wolności [cierpliwie] stawił czoło ten zesłany z nieba Mówca 26 : w tym czasie, gdy był wiązany przez niegodziwców, ludzkość wyprowadził z piekła na wolność, nikogo w przy- szłości nie zostawiając z przeznaczeniem na własność dla sług piekielnych, chyba że ktoś w swojej głupocie sam chciałby tam powrócić. A że jeszcze śmiertelna ludzkość jęczy w więzieniach wiecznej śmierci, nie jest to niedostatek więzów Chrystusa, lecz dobrowolne przywiązanie potępieńców do tej śmierci, którą so- bie zadali. 4. Ale już przystąpmy do samej sprawy, nie patrząc na nią z bli- ska, lecz dotykając jej niemal rękoma. Gdy pod przewodnictwem Judasza do nieszczęsnego ogrodu wpadli pretorianie i inni słudzy bardzo okrutnej Synagogi, nasz Wybawca, „wiedząc wszystko, co nań przyjść miało, wyszedł i rzecze im: Kogo szukacie? Odpo- wiedzieli Mu: Jezusa Nazareńskiego. [...] Skoro więc im rzekł: «Jam jest», cofnęli się wstecz i padli na ziemię” (J 18, 4-6). I to powtórzyło się jeszcze dwa razy. Tu mi ktoś z popędliwością zawoła: o, jakżeż znowu niepo- myślnie idą nasze sprawy! Przepadła wolność, ponieważ Ten, co rzucił na ziemię wrogów, powalił ich słowem, musi za nią być związany. Ale niech nie lęka się żadnego zła, kto pojmuje [za- wartą tu] tajemnicę. Nasz Zbawiciel przestrasza wrogów, rzuca ich na ziemię, by im pokazać swą potęgę, a nam odsłonić nie- zmierzoną miłość. Mógł ich tym swoim Boskim wszechmocnym słowem strącić na samo dno piekła; ponieważ jednak zechciał nas stamtąd wyrwać, podniósł ich powalonych, ożywił na nowo prawie na wpół martwych; zupełnie bezsilnych wzmocnił, dając pozwolenie targnięcia się na Niego, pojmania, i robienia z Nim na co miałaby tylko ochotę nikczemność i wroga dzikość. Święty Łukasz to właśnie swym świętym piórem pięknie opisując, tak ukazuje Jezusa ponownie mówiącego do stojących już wrogów: 25 W oryginale łac. actio ; w innych miejscach także: certamen , mają w gr. od- powiedniki: agon , athlos , w cerkiewnosłowiańskim zaś: podwig – ‘wielkie i trud- ne dzieło’. 26 Por. Flp 1, 30; Kol 2, 1.