Pisma-zebrane-Papczynski.indb

chrystus cierpicy 1122 wolne więzy uznał On za najwyższą i wyjątkową swoją sławę, za ogromną chwałę. Za ich wolność tak bardzo pragnął być pojma- ny i związany, że ze względu na więzy i kohortę zwolnił zdrajcę, zachęcając [do działania] i, gdy ten już wychodził, wielce wy- mownie się radował. Któż więc mi zaprzeczy, że dla mnie były te dobrowolne więzy, którymi nasz Odkupiciel i Wybawca dla nas był wiązany? 2. Gdy się już trzeci raz pomodlił w ogrodzie i okazał Ojcu wie- kuistemu jak największą gotowość wypicia do dna kielicha bar- dzo gorzkiej męki, spostrzegł, że już nadbiega Judasz, spostrzegł, że już zbliżają się żołnierze pretorscy wraz z dworską zgrają wy- słaną przez kapłanów. A jednak jakby niczego nie spostrzegając, bo niczego się nie bojąc, pobudza swych drzemiących uczniów do pójścia naprzeciw wroga, mówiąc: „Wstańcie, pójdźmy; oto się przybliżył ten, który mnie wyda!” (Mt 26, 46). Nie szuka kry- jówek, nie przygotowuje obrony. Idzie bez przymusu na spotka- nie nieprzyjaciół, by dobrowolnie dać się pojmać, chętnie dać się związać. A to ze względu na nas. Albowiem Nauczyciel świata, gdy pisał do Rzymian, poświadczył to jak najbardziej stanowczo, kiedy mówił: „został wydany z powodu występków naszych” (Rz 4, 25). „Umiłował nas i wydał samego siebie za nas” (Ef 5, 2). Niech mi wolno będzie tak święty czyn naświetlić historią świecką. Otóż pewien filozof 20 , by przyjacielowi [znajdującemu się] w bardzo trudnym położeniu dać dowód swej wierności, poszedł za niego do więzienia, aż ten sporządzi ostatnie obra- zy. Lecz tyran (był to Dionizjos Sycylijski, jak podaje Waleriusz Maksymus 21 ), zgodził się na wyjście z więzienia tego drugiego, pod tym warunkiem, że zakładnik zostanie za niego ukarany, jeśli tamten nie wróci na czas wyznaczony na wykonanie kary śmierci. Oto już nadszedł dzień, w którym powinien być wy- 20 Jest tu mowa o Damonie i Phintiasie, filozofach pitagorejskich z Syrakuz za czasów Dionizjosa Młodszego, sławnych z łączącej ich przyjaźni. 21 Waleriusz Maksymus (Valerius Maximus; I wiek przed Chr.), pisarz rzym- ski w czasach cesarza Tyberiusza, któremu poświęcił swoją pracę Pamiętne po- wiedzenia i czyny w dziewięciu księgach, stanowiącą zbiór ciekawych anegdot historycznych i opowiadań o życiu religijnym i kulturalnym Rzymian i innych ludów. Przytoczone opowiadanie znajduje się w księdze IV, 4.7.