Pisma-zebrane-Papczynski.indb

chrystus cierpicy 1116 cieństwem wobec Żydów ze strony Hamana, swego bardzo prze- wrotnego doradcy, zerwał się od uczty i wszedł do swego gaju: „A król rozgniewany wstał z miejsca uczty i wszedł do ogrodu drzewami zasadzonego” (Est 7, 7). Jan [Ewangelista] opowiada, że nasz Zbawiciel, zatrwożony nie- godziwą zbrodnią zdrajcy Judasza, w podobny sposób wstał od tej Najświętszej Wieczerzy, w czasie której poczęstował samym sobą bardzo umiłowany orszak uczniów, i z trzema najznakomit- szymi wszedł na Górę Oliwną, gdzie był ogród: „A wyszedłszy, zdążał według zwyczaju na Górę Oliwną” (Łk 22, 39). Ktoś móg- łby mniemać, że uczynił to celem uwolnienia się od smutku, któ- ry Go dręczył, jak wyznał: „Smutna jest dusza moja aż do śmier- ci” (Mk 14, 34). Jednak św. ojciec Cyryl [Aleksandryjski] 2 uczy czego innego, kiedy mówi: „Pan po wieczerzy dlatego poszedł na Górę Oliwną, gdzie był ogród, aby stamtąd zaczęła się naprawa, gdzie zrodził się upadek” 3 . Pośród bardzo uroczej zieleni rajskiej natura ludzka przez grzech pierworodny strasznie sczerniała. Do tej pierwotnej plamy prawie każdy ze śmiertelnych dodał jesz- cze wiele swoich własnych. A więc, Odnowiciel naszego rodza- ju, chcąc przygotować kąpiel do całkowitego ich zniszczenia, nie tylko zmycia, wchodzi do Ogrodu Oliwnego: „aby stamtąd” itd. Któż nie chciałby tam wtargnąć? Któż nie chciałby się tu obmyć? 2. Święty Mateusz, przedstawiając zachowanie Pana niebios w tym ogrodzie, mówi: „I postąpiwszy trochę, padł na oblicze swoje, modląc się” [Mt 26, 39]. Czyż tak upadł ten bardzo silny Samson? Czyż tak upada na twarz Ten, mocą którego wszyst- ko stoi? Dlaczego? Grzechy nasze Go przygniotły i powaliły na ziemię. Przewidział to Izajasz: „Pan położył Nań nieprawość wszystkich nas” (Iz 53, 6). Vatable 4 , tłumacząc z hebrajskie- go, mówi: „Pan sprawił, że zwaliła się na Niego nieprawość nas 2 Św. Cyryl, arcybiskup Aleksandrii (zm. ok. 445), obrońca ortodoksji przeciw błędnowiercom, uczestnik soboru powszechnego w Efezie (431), egzegeta, płod- ny pisarz, ojciec Kościoła. 3 Cyryl Aleksandryjski, Commentarium in Ioannem (PG 74, 579). 4 Franciszek Vatable, łac. Vatablus (zm. 1547), hebraista, jego uwagi do tłuma- czenia Biblii są wzorem jasności i precyzji.