Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1077 słowo iv owo zaświadczenie zjednanego sobie Bóstwa, zapewnienie o od- puszczeniu grzechów, ten symbol wiecznej przyjaźni wiecznego Króla: „Odpuszczają ci się grzechy” (Łk 7, 48). Następnie św. Augustyn rozważając wnikliwie, jak to on umiał, tę całą przedziwną i wprawiającą w zdumienie sprawę, przypisuje ją milczącej, ale bardzo skutecznej modlitwie: „Wyla- ła łzy serdeczne – tak rozważa o Magdalenie błagającej Jezusa – i umyła stopy Pana przez akt wyznania grzechów, włosami swoimi wytarła, ucałowała, namaściła. Milcząc, mówiła: nie wydawała głosu, lecz okazywała oddanie. Dlatego zasłużyła, by usłyszeć: «Odpuszczają ci się grzechy». Po wypędzeniu demo- nów już jest w tobie moja łaska, miłość do Mnie, nie miłość do świata” – Bóg to mówił, Bóg tego dokonywał. Tak zostanie na zawsze. Kimkolwiek jesteś, a jesteś opuszczony przez Boga, opano- wany przez złego ducha, odarty z łaski, obciążony grzechami, jęcz, bij się w piersi, wylewaj łzy, wołaj, wołaj: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”, i wróci do ciebie moc z wysokości, zostaną przepędzone demony, odpuszczone zostaną grzechy. Łaską, chwałą, Bogiem się napełnisz. Kończę słowami Izydora z Peluzjum 63 : „Kto skruchą uderza pierś i swoje wnętrze, i do- łączając chóry żałosnych, pokutnych słów, macza pióro pokuty w kielichu żalu nocnych łez, nie będzie pozbawiony [korzyści płynących ze] śmierci Chrystusa podjętej za grzeszników”. 63 Św. Izydor z Peluzjum (zm. ok. 435), jest jednym z największych epistolo- grafów epoki patrystycznej, zostawił po sobie ponad dwa tysiące listów. Był mni- chem w klasztorze niedaleko Aleksandrii i wielbicielem św. Jana Złotoustego. Zajmował się egzegezą Pisma Świętego.