291 Ojciec Papczyński pragnął, aby jego synowie duchowi przekazywali innym swój zapał i swoją cześć dla Maryi Niepokalanie Poczętej oraz troskę o wybawienie dusz czyśćcowych. Właśnie wspieraniu modlitwami zmarłych służyło m.in. Bractwo Niepokalanego Poczęcia. Do obowiązków przełożonego i promotora Bractwa należało zabieganie o pozyskanie jak największej liczby członków i czcicieli Niepokalanej Dziewicy oraz żarliwych orędowników cierpiących w czyśćcu. Znamienna jest przy tym następująca przestroga autora „Reguły życia”: Takie bractwo niechaj prowadzi roztropnie (...) zachęcając i pobudzając osoby, które się zgłosiły, do częstego i zbawiennego korzystania z sakramentów świętych – pokuty i Eucharystii, do uczynków miłości i do unikania nałogów. W ten sposób kult Niepokalanej i troska o zmarłych mają równocześnie dopomagać do prowadzenia życia w pełni chrześcijańskiego. Ojciec Papczyński, pragnąc oprzeć swój instytut o mocne fundamenty, zabiegał o zatwierdzenie papieskie. Stolica Apostolska, zatwierdzając Zakon Marianów, nadała mu jednocześnie „Regułę dziesięciu cnót”, ułożoną przez bł. Gilberta Nicolasa, franciszkanina, na życzenie św. Joanny de Valois (†1504). Reguła ta, jak czytamy we wstępie, zawiera dziesięć cnót, które według świadectwa Ewangelii posiadała Maryja. Cnoty te należy naśladować według tego, jak Maria o nich myślała, mówiła i czyniła. Reguła omawia następujące cnoty: czystość, roztropność, pokorę, pobożność, posłuszeństwo, ubóstwo, cierpliwość, miłość i współcierpienie z Chrystusem. Zewnętrznym znakiem życia według tej reguły było noszenie przy pasie koronki z dziesięciu czarnych paciorków, na których odmawiało się dziesięć Zdrowaś Maryjo z dołączeniem wzmianki o poszczególnych cnotach Matki Bożej (...). Założyciel marianów w swoim testamencie pisał: Tę maleńką Kongregację, której jestem niegodnym prepozytem, całkowicie i na zawsze oddaję Panu memu Jezusowi Chrystusowi i Najwybrańszej Dziewicy Rodzicielce Jego Maryi, jako prawdziwym i jedynym tej maleńkiej Kongregacji Niepokalanego Poczęcia wspierającej zmarłych i proboszczów fundatorom, kierownikom, protektorom i patronom. Uzupełniając ten testament 10 kwietnia 1701 r., na krótko przed swą śmiercią, wyraża wolę przyjęcia „Reguły dziesięciu cnót” oraz zobowiązuje o. Joachima, swego następcę, aby nic nie zmieniał w habicie, nazwie Zakonu ani ważył się bezbożnie zniweczyć czci Najświętszej Maryi Panny, którą, na wpół niegodni, oddajemy Jej Majestatowi przez odmawianie małego Ofi cjum Niepokalanego Poczęcia i całego różańca, oddajemy przez odmawianie maleńkiego ofi cjum o Niepokalanym Poczęciu i całego różańca. Z. Proczek, Kult Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, w: J. Bukowicz, T. Górski (red.), Marianie 1673-1973, Rzym 1975, s. 322-323.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==