176 lozofi ę i teologię. Zapoznał się z myślą fi lozofów greckich i rzymskich, badał pisma starożytnych teoretyków wymowy, historyków, pisarzy, poetów. Zagłębiał się w dzieła Ojców Kościoła i znanych teologów. Poznał humanistów XVI i XVII stulecia oraz współczesnych mu pisarzy kościelnych. 2. Ojciec Papczyński był wykładowcą retoryki. Eugeniusz Jarra, badacz dziejów polskiej myśli społecznej i tłumacz pism o. Papczyńskiego, „wydziwić się nie może”, że profesor Wilhelm Bruchnalski w swojej „nadzwyczaj sumiennej pracy” pt. Rozwój wymowy w Polsce nie uwzględnił twórczości Stanisława Papczyńskiego. Tymczasem jest on autorem znanego w XVII w. podręcznika retoryki pt. Prodromus reginae artium („Zwiastun królowej sztuk”). Musiał to być cenny podręcznik, skoro już w następnym roku pojawiło się wydanie drugie, a wkrótce trzecie i czwarte. 3. Stanisław Papczyński był pisarzem i poetą. Pisał w języku łacińskim i władał nim z fi nezją. Poruszał się swobodnie w takich dziedzinach, jak fi lozofi a, teologia ascetyczna, mistyka, etyka, retoryka, historia, polityka, nawet batalistyka. Odznaczał się wielką sumiennością w pracy pisarskiej, cytował wiernie i starannie przeróżnych autorów, a znał ich ogromną liczbę. Potrafi ł przy tym być krytyczny i umiał zajmować własne stanowisko. W sądach bezstronny, delikatny, taktowny, posługiwał się czasem tak potężną bronią jak ironia, jeśli wymagała tego potrzeba. Jego pisma są przeniknięte wielkim duchem patriotyzmu. 4. Ojciec Papczyński był zdolnym mówcą. Znany historyk Janusz Tazbir twierdzi, że kaznodziejstwo drugiej połowy XVII w. miało tylko jednego wybitnego przedstawiciela w osobie Tomasza Młodzianowskiego. Otóż był jeszcze co najmniej jeden wybitny kaznodzieja tego okresu – Stanisław Papczyński. Pozostawił on szereg kazań, które świadczą o tym, że był utalentowanym mówcą. Powierzono mu zresztą stanowisko kaznodziei w Warszawie, zapraszano na bardzo odpowiedzialne występy do dominikanów z okazji rocznicy św. Tomasza z Akwinu, w obecności „wielu mężów wybitnej wiedzy”. Napisał też panegiryk na powitanie króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego po jego elekcji w 1669 r. 5. Ojciec Papczyński był żarliwym duszpasterzem. Nazwano go „apostołem Mazowsza”. Teren jego wędrówek apostolskich był rozległy. Działał jako duszpasterz w parafi ach położonych w okolicach pierwszych mariańskich klasztorów w Puszczy Korabiewskiej i w Nowej Jerozolimie (dziś Puszcza Mariańska i Góra Kalwaria), pomagał proboszczom w głoszeniu słowa Bożego i w innych pracach, nawet w budowie świątyń. Znano go w Wiskitkach, Mszczonowie, w Starej Rawie, Czersku, Jeruzalu, Chojnacie, Studziennej, Jasieńcu, Lewiczynie, w Warsza-
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==