przyszedłem, aby służyć. proboszcz irkucki (1856–1894) 130 Należy zauważyć, że Kościół katolicki na Syberii Wschodniej, pomimo nieżyczliwej postawy prawosławia i ograniczania jego praw i przywilejów, rozwijał się i umacniał. Po powstaniu styczniowym popłynęła tam nowa potężna fala wygnańcza. Tysiącami przybywali zesłańcy, a pod koniec XIX wieku dobrowolni osiedleńcy. Powstawały nowe parafie, kościoły i kaplice, ale jednocześnie zaznaczał się brak należytego zainteresowania i troski ze strony konsystorza i arcybiskupów mohylewskich, jakby nie dostrzegali oni, że to nie jest Kościół garstki zesłańców, ale rzesza dziesiątków tysięcy katolików potrzebujących bardziej aktywnej opieki duszpasterskiej. Według Majdowskiego w parafiach Irkuck, Czyta i Krasnojarsk w 1896 roku było 18263 wiernych.83 Skarżyli się na taką sytuację bardziej odważni księża: „Mało kapłanów na Syberii, brak dobrej więzi z biskupem i kurią. Doczekać się nie można dyspens i upoważnień [...] wytwarzają się stosunki bardzo trudne i ciężkie dla wiernych i cięższe dla kapłanów dźwigających całe brzemię odpowiedzialności”84. Żyskar przypominał inne zaniedbania, nie tylko wspomniany już „niefortunny wybór wikariuszów ostatnimi czasy [w parafii irkuckiej]” czy „smutne [...] rządy ostatnich wikariuszów”85, ale też brak diecezjalnej opieki materialnej dla ubogich księży. Szwermicki w liście do swego przyjaciela Mariana Dubieckiego wyznał szczerze: „O tym wiesz, że moim pomocnikiem jest kurat krasnojarski ks. Skobejko, niesympatyczny, jeżeli nie za mało tak o nim powiedzieć”86. Niemniej ten właśnie ksiądz – za swoją postawę zdegradowany z funkcji proboszcza w Krasnojarsku – został mianowany wikariuszem w Irkucku. 83 Majdowski podaje liczbę katolików w 1896 r. w poszczególnych dekanatach Syberii Wschodniej, zob. A. Majdowski, Kościół katolicki w Cesarstwie Rosyjskim, dz. cyt., s. 292– 293. 84 [M.], Z życia sybirskiego proboszcza, Kraków 1892, s. 163 85 F.J. Żyskar, Stan religijno-moralny parafii irkuckiej, dz. cyt., s. 85–86. 86 List do Dubieckiego, Irkuck, 5 sierpnia 1879 r., BJ, Rkps 11/67. Franciszek Skobejko (1829–1885). Pochodzenie chłopskie. Ukończył seminarium w Mińsku, wyświęcony na kapłana w 1859 r. Proboszcz w Krasnojarsku (1864–1874), wikariusz w Irkucku (1874–1885).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==