101 akt poświęcenia Pierwszym punktem była konserwacja i rozbudowa kościoła, aby służył powadze i godności liturgii oraz wygodzie wiernych. Po śmierci ks. Haciskiego ks. Szwermicki, uważając, że kościół jest ciasny i zaniedbany, uznał, iż pilnie wymaga generalnego remontu. Roboty przeprowadzono pod nadzorem architekta miejskiego kosztem dwóch tysięcy rubli zebranych przez komitet kościelny. Te szeroko zakrojone prace trwały do 1856 roku. Wówczas ukończono kapitalny remont oraz częściową przebudowę i rozbudowę drewnianej świątyni. Szczegółowe relacje i zakres wykonanych prac przedstawił Szwermicki w raporcie z 10 grudnia 1856 roku przesłanym do mohylewskiego konsystorza. Dokument jest obszerny, ale wynika z niego, że: Wnętrze [kościoła] powiększyło się o jedną trzecią, przez wyrąbanie ściany oddzielającej nawę od kruchty. Zamiast tej ściany [...] miejsce, gdzie są [obecnie – JK] umieszczone organy. Cały gmach, składający się z kościoła i pomieszczeń po obu jego stronach przybudowanych, obszyty był dawniej deskami, które z czasem zupełnie zbutwiały i odpadły, teraz cały gmach otynkowano zewnątrz i pobielono. [...] Gzymsy, pilastry na facjacie, fronton i inne ozdoby z alabastru zrobiono. [...] Do facjaty przymocowano brązowy dość wielki krucyfiks włoskiej roboty.6 W całym budynku cerkiewnym, składającym się z cerkwi i ośmiu pokoi, odnowiono wewnętrzną sztukaturę. W samym kościele, który dotąd był zimny i nieopalany, zrobiono podłogę oraz ustawiono dwa piece szwedzkie, ogrzewające cerkiew nawet podczas 30-stopniowych mrozów [...] bo zimową porą nikt prawie nie bywał na nabożeństwie dla silnych mrozów. Stare piece w pokojach naprawiono.7 6 Piękny, rzeźbiony krucyfiks, był darem dekabrysty Michała Łunina nawróconego na katolicyzm, zob. M. Janik, Dzieje Polaków na Syberii, Kraków 1928, s. 237; A. Giller, Opisanie Zabajkalskiej Krainy w Syberii, t. I–III, Lipsk 1867, t. II, s. 173, 222. 7 GAIO, F. 297, op. 1, d. 21, k. 25–26; Szostakowicz, Dzieje irkuckiej parafii.., dz.cyt.,
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==