styczeń 28 15 Któż się nie zgodzi z tym, że ołtarzem Boga Najwyższego jest serce człowieka, i to zwłaszcza pobożnego? Bo jak na ołtarzu materialnej świątyni jest zawsze Bóg ukryty w Najświętszej Eucharystii, tak samo jest i w oddanym Mu sercu. [...] Niegdyś najlepszy Bóg oczekiwał od monarchy Izraela wzniesienia dla siebie świątyni. Dlatego swemu prorokowi oznajmił, czego oczekuje, i wysłał go do Dawida z takim poleceniem: „Idź, a powiedz memu słudze Dawidowi: To mówi Pan: Czy ty mi zbudujesz dom na mieszkanie?” (2 Sm 7, 5). O ileż goręcej pragnie On poświęcenia ołtarza w swojej mistycznej świątyni? – powiadam – poświęcenia całego serca. Stąd ta prośba w księdze Mędr- ca, skierowana – że tak powiem – do każdego z nas: „Daj Mi, synu mój, serce twoje” (Prz 23, 26). W jakim celu? Aby w nim zamieszkał, w nim przebywał, pozostawał, królował, odpoczywał na wieki. Tego bowiem był świadomy i sam filozof rzymski, że „w każdym dobrym człowieku mieszka Bóg”1. [Mistyczna świątynia Boga, III]1 1 Lucius Annaeus Seneca, Listy moralne do Lucyliusza,
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==