Listy polskie 2018

niech je i wyrestauruje według swoich potrzeb. Właściwszą jest rzeczą, by klasztor przy kościele zajmowali zakonnicy, a nie siostry. Nie opłaca się siostromwkładać pieniądze w restaurację klasztoru. 2) Nie należy się łudzić, że się da odebrać i zająć mury podominikań- skie, gdzie są szkoły rządowe, prawie na pewno można przypuszczać, iż Rząd nie zwróci zagarniętych murów. Praktyka to wykazała. Rząd nawet stara się na powrót odebrać to, co już było w ręku Kościoła, np. w Boru- nach, Smorgoniach i tu, wWilnie. 3) Trzeba koniecznie się starać wynająć jak najprędzej dla sióstr jaki dom lub część domu w Drui, by mogły tam zamieszkać, mieć swoją kuch- nię, założyć swoje gospodarstwo, otworzyć szkołę robót czy pracownię, zaprowadzić życie zakonne i karność zakonną. Bóg da, zapracują sobie na życie. Wtedy będą mogły normalnie się rozwijać. Zostając dłużej w klasz- torze, mogą i same się narazić, i księży narazić na gadaniny ze strony lu- dzi. Będą skrępowane one i krępowały księży lub klasztor męski. Siostry muszą się uniezależnić, jeżeli chcą normalnie się rozwijać. Proszę się sta- rać jak najprędzej wynaleźć dla nich domek lub część domu, choćby to i nieco kosztowało. Siostra Rozalia mówiła, że chętnie da na to pieniądze. Moim zdaniem, wyszukanie domu to pierwsza rzecz, którą należy zrobić. 4) Z rozmowy z S. Rozalią wywnioskowałem, że ona boi się z rze- czami przyjeżdżać w tych warunkach, jakie są. Będzie czekała na list s. Kazimiery i też usilnie prosi, by się starano o dom osobny i niezależny. 5) Proszę pokierować siostrami, a w razie potrzeby i nakazać im, co potrzeba i co jest słuszne. One same jeszcze nie są w stanie sobą pokiero- wać, o ile mi się zdaje. Jak widzę, Drogi Ksiądz Proboszcz ma kłopot i będzie miał, nim te siostrzyczki jako tako się urządzą, ale to dla dobra Kościoła. Bóg wyna- grodzi stokrotnie. Proszę dodać odwagi s. Kazimierze, by nie upadała na duchu. Począt- ki zawsze trudne. Przesyłam pozdrowienie i błogosławieństwo † Jerzy, bp Do ks. Antoniego Zienkiewicza 642