Listy polskie 2018

Do biskupa Henryka Przeździeckiego Biskup Henryk Przeździecki (1873-1939) był serdecznym przyjacielem Biskupa Matulewicza. Spotkali się w Seminarium Duchownym wWarsza- wie, potem w Petersburgu, a wreszcie znowu wWarszawie na polu pracy spo- łecznej. Gdy w 1911 r. msgr Adam Sapieha proponował ojcu Matulewiczowi w Rzymie funkcję stałego informatora Stolicy Apostolskiej o sytuacji Kościoła na ziemiach polskich pod zaborem oraz na ziemiach ościennych, ten wskazał na to stanowisko Przeździeckiego, wówczas proboszcza w Łodzi. W 1915 r. został on wikariuszem generalnym archidiecezji warszawskiej. W 1918 r. od maja do października należał do Tymczasowej Rady Stanu. Jako przedsta- wiciel Rady Regencyjnej i Episkopatu Polski udał się do nuncjusza E. Pacelle- go wMonachium, gdzie 18 V 1918 r. przedstawił kandydaturę księdza Ma- tulewicza na biskupa wileńskiego. W listopadzie sam został biskupem podla- skim. W 1921 r. zwrócił Marianom klasztor w Skórcu. W 1923 r. przepro- wadził synod diecezjalny, na którym zamierzał się wzorować biskup Matule- wicz. Wówczas też utworzył obrządek wschodnio-bizantyński. Przez szereg lat był sekretarzem generalnym Episkopatu Polski. W 17 listach do biskupa H. Przeździeckiego z lat 1911-1925 są oma- wiane zarówno sprawy osobiste, nacechowane gorącą przyjaźnią, jak i proble- my kościelne, zwłaszcza związane z projektem podziału diecezji wileńskiej. Część listów - to życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia, przypuszczal- nie identyczne dla wszystkich biskupów, przygotowane przez sekretarza, do których biskup Matulewicz dopisywał coś szczególnego. Do biskupa Henryka Przeździeckiego 456