Listy polskie 2018

prawa kanonicznego, które nakazuje służyć własnej diecezji. Jeżeli zaś te- raz proszę o litteras excardinationis , to dlatego, że stan zdrowia bezwarun- kowo tego wymaga. Już i teraz zagrażała mi amputacja nogi i tylko dzię- ki nadzwyczajnemu poświęceniu i usiłowaniom doktora oraz opiece, któ- rą mnie tu otaczają, zawdzięczam to, że uniknąłem takiego nieszczęścia, choć jeszcze nie wiadomo, jak długo będzie trwała choroba i czym się skończy. Gdybym wrócił do Kielc, gdzie nie będę miał ani takiej opieki, ani takiej pomocy lekarskiej, z pewnością naraziłbym się na nowe i jesz- cze groźniejsze objawy choroby, która mogłaby się skończyć nie tylko już opuszczeniem diecezji, ale kalectwem, a nawet utratą życia. Sumienie nie pozwala mi na to się narażać; tu chodzi o życie, proszę Szanownego Księ- dza Kanonika. Zresztą nawet same wyjazdy do Warszawy stają się nie- możliwe wobec choroby nogi. Zdaje się, że dosyć silnymi dowodami poparłem prośbę, którą zanio- słem do Jego Ekscelencji. Ale Jego Ekscelencja pominął rzeczową war- tość moich wywodów, a w odpowiedzi tylko przedstawił potrzebę diece- zji, wielkie pole do pracy i wielki brak księży. Cóż, proszę Księdza Kano- nika, ja mogę na to zrobić? Choroba, którą Panu Bogu podoba się na nas zesłać, tak samo jak i śmierć, nie ogląda się na żadne potrzeby, przecina wszelkie węzły, odrywa od tego, co jest nam najmilsze. Toć i ja wolałbym nie wiem gdzie pracować, niż być skazanym na cierpienie i bezczynność. Jego Ekscelencja pisze, że tylko pod tym warunkiem zgodzi się mnie puścić, jeżeli postaram się o zastępcę odpowiednio przygotowanego. Nie widzę sposobu, w jaki ja mógłbym spełnić ten warunek. Jednak pomimo tego ośmielę się ponowić swą prośbę o dimissoria . Bo chociaż nie będę mógł służyć diecezji, którą obrałem sobie za matkę, to jednak będę się starał gdzie indziej, według sił moich, pracować na chwałę Boga, który wszystkich jest Ojcem i Panem, i na pożytek Kościoła, tej wspólnej matki wszystkich wiernych i poszczególnych diecezji. Daruje Szanowny Ksiądz Kanonik, że ja tak obszernie się rozwodzę; zrobiłem to, licząc na Jego do- broć, że moją prośbę poprze u J.E. Księdza Biskupa. Bardzo dziękuję Szanownemu Księdzu Kanonikowi za łaskawą pa- mięć i za serce. Ja tu, dzięki Bogu, mam wszelką opiekę i pomoc, a i na przyszłość mam zabezpieczoną kurację, więc żadnej pomocy pieniężnej nie potrzebuję. Bóg zapłać za dobre serce. 425 Do ks. Franciszka Obuchowicza