Listy polskie 2018

352 Koncept: LCVA, 1674, 2, t. 48, k. 2-5. Warszawa, 19 kwietnia 1905 Czcigodny Księże Kanoniku! Wczoraj otrzymałem list Szanownego Księdza Kanonika, a onegdaj odpowiedź Jego Ekscelencji na moją prośbę. Bardzo mnie wzrusza dobroć Jego Ekscelencji. Nie wiem, doprawdy, czym mogłem zasłużyć na to, że tak pochlebnie o mnie się odzywa i tak znaczne korzyści materialne łaskawie mi zapewnia. Toteż sądzę, że naj- lepszym dowodem, jak ważne są powody, które skłaniają mnie do opusz- czenia diecezji, będzie właśnie to, iż pomimo tylu dowodów łaskawości, jakimi Jego Ekscelencja raczy mnie darzyć, nie jestem w stanie zdecydo- wać się na odstąpienie od powziętego zamiaru. Na poparcie zaś tego, że ja się tu powoduję tylko słuszną troską o zdrowie, pozwoli mi Szanowny Ksiądz Kanonik cofnąć się myślą w swą przeszłość. Gdy ukończyłem studia we Fryburgu, namawiano mnie, żebym tam pozostał. Była to dla mnie silna pokusa. Skłaniał mnie do pozostania wzgląd na zdrowie i na to, że tammógłbym łatwiej oddać się pracy naukowej; jed- nak pomnąc na obowiązki względem diecezji, wróciłem do kraju. Wiadomo też Czcigodnemu Księdzu Kanonikowi, że byłem powoła- ny przez J.E. metropolitę Kłopotowskiego na profesora doAkademii, a nie poszedłem tylko dlatego, że J.E., nasz ks. biskup, ze względu na brak księ- ży w diecezji nie zgodził się mnie wypuścić. Nie kryję, że bardzo to od- czułem i bardzo mnie to bolało, bo praca naukowa pociągała mnie silnie. Jednak z uległością pogodziłem się z wolą Jego Ekscelencji i zająłem sta- nowisko wyznaczone, choć przecie, biorąc rzeczy po ludzku, stanowisko profesora Seminarium pod żadnymwzględem nie może się równać ze sta- nowiskiem profesoraAkademii. A i później, chociaż te ciągłe wyjazdy do Warszawy niemałe stano- wiły dla mnie trudności, a nawet i zdrowiu szkodziły, nie opuszczałem po- wierzonego mi obowiązku. Przytaczam to na dowód, że robiłem, co mogłem i że usiłowałem po- święcać osobiste chęci i upodobania, aby zadośćuczynić wymaganiom Do ks. Franciszka Obuchowicza 424