Listy polskie 2018

nipotentis, Patris, et Filii, et Spiritus Sancti, descendat super vos et maneat semper. R. Amen. † Jerzy, biskup 122 Uwagi krytyczne o projekcie ustawy o parcelacji i osadnictwie Druk samoistny. Wilno, 17 listopada 1923 Do Duchowieństwa diecezji wileńskiej P. Minister ReformRolnych d. 2 sierpnia 1923 r. wniósł do Sejmu pro- jekt ustawy o parcelacji i osadnictwie. Na mocy tego projektu (dz. I art. 1 B) na parcelację i osadnictwo przeznacza się użytki rolne, pomiędzy innymi i z „majątków (nieruchomości) ziemskich tzw. martwej ręki (duchownych, biskupich, kapitulnych, klasztornych, plebańskich, kościołów i gmin wy- znaniowych), z wyłączeniem tych części nieruchomości, które bezpośred- nio służą do wykonywania obrzędów religijnych”. Projektowana ustawa przewiduje, w związku z parcelacją dóbr kościelnych, „obowiązek upo- sażenia duchowieństwa w granicach ekwiwalentu za przejęte przez Pań- stwo dobra”, oraz załatwienie tej sprawy na podstawie układu ze Stolicą Apostolską. Art. 19 w dz. III, tejże ustawy mówi wprawdzie: „Na wnioski zainteresowanych Ministrów uzgodnione z Ministrem Reform Rolnych, przy podziale (parcelacji) majątków (nieruchomości) ziemskich wyłączy się grunty niezbędne na cele gminne, szkolne, zdrowotne, kościelne i inne cele publiczne i społeczne, oraz na cele przemysłowe. Z dóbr martwej ręki na uzupełnienie uposażenia biskupstw i seminariów duchownych mogą być wyłączone zbudowane ośrodki ze względu na wartościowy stan bu- dynków, nie przekraczające obszarem 45 ha”. Ale to nie poprawia sytu- acji. Projekt zmierza do zaboru dóbr kościelnych, przede wszystkim zaś dóbr Kościoła Katolickiego. Do duchowieństwa i wiernych diecezji wileńskiej 174