Listy polskie 2018

Tadeusz Górski MIC 10 W tym też okresie listy Odnowiciela zostały przepisane na maszynie, uporządkowane według adresatów i opatrzone biogramami. Praca ta ule- gła potem długotrwałemu zahamowaniu, choć listy były ciągle gromadzo- ne w oryginale, kopii lub fotografii. Tadeusz Górski przebadał Archiwum Akt Nowych w Warszawie, Centralną Bibliotekę Litewskiej Akademii Nauk wWilnie, ArchiwumAr- chidiecezji Gnieźnieńskiej, ArchiwumDiecezji Siedleckiej i Archiwa pro- wincji mariańskich w USA, z dobrym skutkiem. W 1991 roku Litwa otworzyła swoje archiwa dla badaczy historii. Szczególnie cenne okazały się zbiory Litewskiego ArchiwumAkt No- wych w Wilnie, gdzie znalazły się bogate zasoby archwalne marianów z Mariampola, skonfiskowane przez komunistów w 1948 roku, w tym do- skonale zachowane osobiste archiwum abp. Matulewicza z setkami listów dotąd nieznanych. Również bardzo cenne są zbiory Litewskiego Państwowego Ar- chiwum Historycznego w Wilnie, zawierające skonfiskowane archiwa dicezjalne. Ten wstęp odnosi się także do listów łacińskich, które zamierzamy wydać w dalszej kolejności, dlatego warto wspomnieć o kwerendzie w zbiorach watykańskich, które zawierają liczne listy abp. Matulewicza. W 1986 r. udostępniono zasoby do końca pontyfikatu Benedykta XV (1922). Szczególnie liczne listy znajdują się w TajnymArchiwumWaty- kańskim, Archiwum Kongregacji Wychowania Katolickiego, Archiwum Kongregacji Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskie- go, Archiwum Rady Publicznych Spraw Kościoła, Archiwum Kongrega- cji KościołówWschodnich i innych. Beatyfikacja o. Odnowiciela w 1987 r. wzbudziła żywe zainte­ resowanie jego życiem, działalnością, osobowością, ideami, czyli, mó- wiąc ogólnie, spuścizną, posiadającą duże znaczenie, szczególnie dla marianów, ale także dla całego Kościoła na Litwie i w Polsce. Listy polskie bł. Jerzego Matulewicza są tu opublikowane bez zmian. Język i styl są na tyle poprawne, że nie zachodziła potrzeba dokonywania korekty. Pisownię dostosowano do dzisiejszej, co właściwie ograniczyło się do zamiany niekiedy litery „j” na „i” oraz unowocześnienia końcówki przymiotnika, np. „dobrem zdrowiem” na „dobrym zdrowiem”. W bar- dzo rzadkich przypadkach dokonano rozwiązania skrótów, kiedy było to całkowicie pewne dla wydawców, a skrót wynikał jedynie z pośpiechu