67 Chrystusa była źródłem i szczytem ich chrześcijańskiego życia, wyrażało się to przez upodobanie do koloru białego. «Pierwsi chrześcijanie, jak w wielu innych rzeczach, tak i pod względem kolorów liturgicznych, nie naśladowali wprost starotestamentowych wzorów, ale, nie spuszczając ich jednak z oka, białej barwie przeważnie dali miejsce. (….), przekonujemy się o tym z Klemensa Aleksandryjskiego, który przestrzega wiernych, aby nie używali szat różnobarwnych (…). Zapatrywanie powyższe bez wątpienia panowało w najobszerniejszych kołach pierwszych chrześcijan, i dla tego z góry przypuścić można, że i duchowni używali zwykle ubiorów liturgicznych białych»14. Biel zatem utożsamiana od samego początku z Chrystusem Zmartwychwstałym i z rzeczywistością paschalnej odnowy człowieka i świata stała się znakiem Kościoła celebrującego liturgicznie, ale także i przez nowy sposób życia, Misterium Paschalne. Choć samo pojęcie „misterium paschalne” pojawia się dopiero od czasów św. Justyna Męczennika i Melitona z Sardes (daty ich śmierci to 167 i 180), to jednak wydarzenia męki i uwielbienia Chrystusa, traktowane jako jedna niepodzielna całość o charakterze zbawczym, które stanowią treść tegoż terminu istnieją w Tradycji Kościoła od samego początku. Zazwyczaj też mówi się o nich w kontekście Chrztu. Świadczą o tym zwłaszcza Listy św. Pawła. Dla przykładu przytoczmy fragment Listu do Rzymian, gdzie Apostoł Narodów mówi: «Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak 14 A. J. Nowowiejski, Wykład liturgii Kościoła katolickiego, t. II, Druk. F. Czerwińskiego, Warszawa 1902, s. 86-87.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==