47 sekracji dla księży i braci (a nie tylko konsekracji płynącej ze święceń prezbiteratu); 2. naszej tożsamości, określanej przez misterium Niepokalanego Poczęcia NMP; 3. symbolu jedności całego Zgromadzenia; 4. łączności z Założycielem i potrzeby wierności pierwotnemu charyzmatowi Zgromadzenia. Magisterium Kościoła zachęca dziś bardzo mocno osoby konsekrowane do dawania jasnego świadectwa ich przynależności do Chrystusa i konkretnego instytutu, również przez strój zakonny. Wydaje się, że również współczesny świat bardziej oczekuje na jasne, zewnętrzne świadectwo zakonników, także poprzez strój. Zwolennicy pozostania przy praktyce wprowadzonej przez bł. o. Jerzego argumentowali, że habit nie jest jedynym znakiem konsekracji i tożsamości zakonnika, ale są nimi też: zawierzenie Bogu i oddanie się Chrystusowi, życie w czystości i czynna miłość wobec Boga, potrzebujących i ubogich, wierność Kościołowi i Zgromadzeniu, posłuszeństwo Kościołowi i przełożonym zakonnym, solidarność z ubogimi i działalność na ich rzecz, świadectwo indywidualnego i wspólnotowego ubóstwa, życie modlitwą, życie wspólnotowe (z dążeniem do jedności i pojednania), styl życia i działania, apostolat wspólnotowy zgodny z charyzmatem Zgromadzenia itd. Zwolennicy bezhabitowości marianów dodawali, iż: 1. rozeznanie bł. o. Jerzego zostało kiedyś potwierdzone przez Kościół; 2. pozwalało to marianom działać bardzo owocnie na wszystkich polach Kościoła i świata; 3. habit w niektórych częściach świata w ogóle nie ma racji bytu; 4. ewentualne wprowadzenie habitu (zarówno białego, jak czarnego) byłoby ich zdaniem powodem podziału w Zgromadzeniu. Przed kapitułą Generalną 2011 rozprowadzono wśród wszystkich marianów ankietę, w której pytania dotyczyły przede wszystkim: charyzmatu i tożsamości
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==