Maria¡ski Strój1 1. Historia i teologia stroju i jego braku w życiu konsekrowanym 1.1. Historia stroju i jego braku w życiu konsekrowanym Pierwsi odchodzący na pustynię asceci w nagości widzieli nawiązanie do raju, gdzie ludzie stworzeni na obraz i podobieństwo Boga nie odczuwali wstydu z powodu swej nagości. Asceta pragnący doskonałości i zjednoczenia z Bogiem traktował jakiekolwiek ubranie jako związane z grzechem i niepotrzebne. Spośród wielu przykładów można wymienić św. Marię Egipską czy św. Onufrego, którego okrywała jedynie broda sięgająca do ziemi. Osoby pragnące całkowicie oddać się Chrystusowi chciały go naśladować we wszystkim, a szczególnie w Jego męce krzyżowej. Stąd św. Hieronim pisał w liście do Rustyka, że potrzeba naśladować nago Chrystusa nagiego. Totalne ubóstwo i ogołocenie ze wszystkiego dotykało również stroju2. Prawdopodobnie z powodu wstydliwości i ze względu na innych ludzi, w rzeczywistości pustelnicy rzadko pozostawali nadzy. Pierwsi anachoreci i eremici ubierali się w sposób dowolny, niczym nie różniąc się od ubogich ludzi z danego terenu. Poświęcone Bogu dziewice w czasie obrzędu konsekracji otrzymywały welon, taki sam jak w obrzędzie małżeństwa. 1 W opracowaniu wykorzystano materiały przygotowane przez br. Andrzeja Mączyńskiego MIC, ks. Wojciecha Skórę MIC i ks. Krzysztofa Trojana MIC. Serdeczne podziękowania. 2 Por. Giancarlo Rocca red., La Sostanza dell’Effimero. Gli abiti degli Ordini religiosi in Occidente, Edizioni Paoline, Roma 2000, s. 7-8.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==