Duchowosc Zakonna

a 7 PRZEDMOWA W czasach współczesnych problematyka życia konsekrowanego, zwłaszcza w teologii duchowości, nabiera coraz większego znaczenia. Ten rodzaj życia, będący podjęciem w pełniejszym wymiarze konsekra- cji chrzcielnej, jest znakiem Kościoła jako wspólnoty wierzących. W po- synodalnej adhortacji o życiu konsekrowanym i jego misji w Kościele i świecie, Vita consecrata , papież Jan Paweł II wyraził życzenie, by cały Kościół, a w nim w szczególny sposób osoby konsekrowane, podej- mowały refleksję nad powołaniem zakonnym, a swoim życiem dawały odpowiedź na pojawiające się wciąż nowe wyzwania. Jednocześnie Jan Paweł II przypomniał, że życie zakonne znajduje się w samym „sercu Kościoła”. Życie to odpowiada istocie chrześcijańskiego powołania i dą- żenia „całego Kościoła – Oblubienicy do zjednoczenia z jedynym Oblu- bieńcem” (VC 3). Jan Paweł II wskazał przy tym na potrzebę „wierności charyzmatowi założycielskiemu oraz ukształtowanemu przez ten chary- zmat duchowemu dziedzictwu każdego Instytutu” (VC 36). Poznawanie duchowości poszczególnych rodzin zakonnych pozwala na ukazanie bo- gactwa Kościoła jako charyzmatycznej wspólnoty ubogaconej różnymi darami udzielanymi przez Ducha Świętego. Wśród osób, które w XVII stuleciu ubogaciły Kościół nową formą życia zakonnego w naszej Ojczyźnie, na czoło wysuwa się bł. Stanisław Papczyński († 1701), założyciel pierwszego rodzimego zgromadzenia zakonnego. Dobrze się zatem stało, że zadania opracowania problema- tyki duchowości zakonnej według Papczyńskiego i wczesnej tradycji Zgromadzenia Księży Marianów podjął się marianin, ks. Andrzej Pakuła. Ze stosunkowo bogatego materiału źródłowego wydobył on na światło dzienne zasadnicze zręby duchowości zakonnej. W myśl wywodów Autora, koncepcja duchowości zakonnej nakre- ślona przez bł. Stanisława Papczyńskiego i wczesną tradycję mariańską, osadzona jest w ramach zdrowej duchowości chrześcijańskiej i posiada