Duchowosc Zakonna

jako jeden z wybitniejszych teologów duchowości XVII wieku, a jego pisma okazały się zasadniczym źródłem rozprawy. Niniejsza rozprawa jest odpowiedzią na brak wyczerpującego, oparte- go o solidny materiał źródłowy studium ważnego zagadnienia dla teologii i historii duchowości polskiej. Dotychczasowe wyniki różnorodnych ba- dań miały charakter fragmentaryczny i prowadziły niekiedy do uprosz- czeń. Dla Zgromadzenia Księży Marianów, którzy w duchowości bł. Sta- nisława Papczyńskiego upatrują główne elementy własnego charyzmatu, badania mogą mieć inspirujące znaczenie: zarówno w sferze teoretycznej, gdzie w odniesieniu do wyników dokonanych analiz można poddać głęb- szej refleksji własną tożsamość zakonną, jak i praktycznej, dla rewizji podejmowanych przez wspólnotę działań. Przeprowadzona analiza jest również przydatna dla badań nad historią duchowości Rzeczypospolitej XVII wieku, w szczególności wobec problematyki polskiej szkoły du- chowości. Przyczyni się do wypracowania jej pełniejszej koncepcji. Poza tym, ponieważ w niniejszym studium ujawniło się, że swego rodzaju tłem badań było zagadnienie teologalnej cnoty miłości ( charitas ), to podobnie można by to samo zagadnienie duchowości zakonnej badać również z in- nych punktów widzenia, np. w oparciu o kategorię wiary, ślubów, asce- zy, eschatologii. Przy okazji tych badań okazało się, że na opracowanie czekają jeszcze inne, warte uwagi, a dotychczas niepodjęte zagadnienia, obecne w analizowanych źródłach, jak np.: chrystologia w kontekście pasji Chrystusa, rola Ducha Świętego w życiu duchowym, czy w końcu typowo porównawcze badania duchowości mariańskiej w kontekście du- chowości omawianego okresu. Zakończenie 327