Duchowosc Zakonna

316 Andrzej Pakuła MIC ZAKOŃCZENIE Badania nad koncepcją duchowości zakonnej według Stanisława Pap- czyńskiego i wczesnej tradycji Zgromadzenia Księży Marianów okazały się pożyteczne z kilku racji. Przede wszystkim, z wielu różnorodnych dokumentów historycznych po raz pierwszy udało się wydobyć te ele- menty nauki, które, uporządkowane systematycznie, umożliwiły odtwo- rzenie głównych zrębów systemu teologiczno-duchowego pierwszego kleryckiego instytutu zakonnego powstałego na ziemiach polskich oraz pośrednio – związanych z nim zakonnych praktyk, służących zarówno procesowi formacji, jak i realizacji celów Instytutu. Wyniki przeprowa- dzonych analiz, przynajmniej co do głównych tez, odniesiono także do kontekstu duchowości katolickiej tego czasu. Badania pism bł. Stanisława Papczyńskiego i podstawowych do- kumentów wczesnej tradycji mariańskiej wykazały, że zawierają one własną koncepcję duchowości zakonnej, chociaż bez poświęconego jej odrębnego podręcznikowego opracowania. Dzięki obfitej w analizowa- nych źródłach obecności szczegółowych kwestii życia duchowego, czy to w aspekcie organizacyjno-prawnym, czy też teologiczno-ascetycznym, można jednak taki system z dużym prawdopodobieństwem zrekonstruo- wać. Główne jego rysy zostały wyakcentowane już w tytułach rozdziałów i punktów rozprawy, aby bardziej uwidocznić strukturę duchowości i we- wnętrzne powiązania poszczególnych jej elementów. Od razu też widać, że koncepcja ta wyraźnie osadzona jest w solidnych ramach duchowości chrześcijańskiej z jej charakterystycznymi cechami, jak odniesienia try- nitarne, maryjne, eklezjalne, biblijne itd. Posiada jednak również akcenty własne, odpowiednie dla powołania zakonnego jako takiego oraz będące skutkiem doświadczenia duchowego Założyciela marianów, wyrażają- cego się w nadaniu jej znamion, które można by nazwać mariańskimi. Po drugie, w świetle analiz, pisma bł. Stanisława Papczyńskiego okazały się fundamentalne dla omawianego zagadnienia. Inne natomiast źródła,