Duchowosc Zakonna

304 Andrzej Pakuła MIC licznej przypowieści o poszukiwaniu królestwa niebieskiego (por. Mt 13,31-33). Szczególne podobieństwo dostrzega zwłaszcza w symbolice drogocennej perły, którą utożsamia z powołaniem zakonnym. Chrześci- janin, który odkrywa ten „klejnot nieporównywalnej wartości”, musi na podobieństwo ewangelicznego kupca „niezwłocznie sprzedać wszystko, co ma”, aby wejść w jego posiadanie 105 . Wybór życia zakonnego już jest swego rodzaju wyborem królestwa niebieskiego i jego spraw, a porzuceniem wszystkiego, co sprzeciwia się Bogu: świata i jego wartości, demona i jego królestwa, ciała z jego po- żądliwościami. Stan życia zakonnego, głównie z racji profesji ślubów, wskazuje na dokonany już fundamentalny wybór człowieka, w którego centrum życia znajduje się Chrystus, „najwyższy Król”, „niebieski Wład- ca i Pan wszystkich królów”. Poprzez konsekrację zakonnik wchodzi w szczególną relację względem Trójjedynego Boga, ponieważ z racji chrztu i konsekracji zakonnej, w Chrystusie staje się przybranym synem i współdziedzicem królestwa niebieskiego 106 . Prawdziwym Synem Boga i Dziedzicem królestwa niebieskiego jest Chrystus. On też poprzez do- konane dzieło zbawienia otworzył człowiekowi dostęp do skarbów życia wiecznego, znajdujących się w Bogu i zamkniętych na skutek grzechu. Ci, co wybierają Chrystusa i z Nim się łączą przez więzy wiary i miło- ści, stają się współuczestnikami Jego dziedzictwa. W ten sposób obja- wia się przeznaczenie ludzkości oraz zbawcza wola Boga, który pragnie prawdziwego szczęścia każdego człowieka, i z tego powodu przygotował dla niego niewidzialne dary niebieskie. Te zaś ujawniają się jako jedyne i prawdziwe, niezmienne i trwałe, a weryfikacji zostają poddane wartości ziemskie – przemijalne i nietrwałe, w związku z tym złudne. Papczyński podkreśla w tym kontekście, że decyzje o wejściu w krąg królestwa nie- bieskiego zarówno w tym życiu, jak i w przyszłym, człowiek podejmuje 105 IC, s. 885. Godne odnotowania jest, że porównanie życia zakonnego do drogocen- nej perły przypisuje Papczyński wprost Chrystusowi. Rozważając odnośną przypowieść napisał: „Rozważ, jak Jezus zgodnie ze swym uświęconym zwyczajem obrazowego mó- wienia posłużył się pięknym podobieństwem, porównując zakonne powołanie do drogo- cennej perły”. IC, s. 884. 106 IC, s. 617; por. IC, s. 613, 615, 621; por. także W. Makoś, O. Stanisław od Jezusa Maryi... , s. 307.