Duchowosc Zakonna

a 11 WSTĘP Życie zakonne z samej swej natury ma wyrażać najgłębsze prag- nienia ludzkiego serca poruszonego przez łaskę, aby całkowicie oddać się umiłowanemu nade wszystko Bogu poprzez profesję rad ewange- licznych. Chodzi o ściślejsze naśladowanie Chrystusa, by się z Nim zjednoczyć. Od początku dziejów Kościoła dążenie to przyjmowało różnorodne formy odwołujące się do słów i przykładu życia Zbawi- ciela, do nauczania Apostołów, Ojców Kościoła oraz świętych różnych czasów, nierzadko będących także założycielami wspólnot zakonnych. Wzbudzona przez działającego w Kościele Ducha Świętego rozmaitość instytutów wyraża z jednej strony bogactwo duchowości chrześcijań- skiej, z drugiej zaś wielość form życia zakonnego i zróżnicowanie zakonnej duchowości, czerpiącej zawsze z tych samych źródeł wiary, jednak skonkretyzowanej w ramach doświadczenia założyciela (nie- rzadko też jego pierwszych uczniów) i okoliczności historycznych (reli- gijnych, kulturowych, społecznych) wpływających na kształt wspólnoty zakonnej. Założone przez bł. Stanisława Papczyńskiego w 1673 roku Zgromadzenie Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny jest zarówno świadectwem tej różnorodności, jak i przeja- wem ewolucji form. W tym bowiem czasie, kiedy bł. Stanisław powołał do istnienia nową wspólnotę zakonną, na terenach Rzeczypospolitej istniały instytuty typu starego (mnisi, kanonicy regularni, zakony że- bracze) i nowego, tj. zakony kleru regularnego (m. in. jezuici, pijarzy, misjonarze, oratorianie). Marianie powstali jako ostatni z instytutów nowego typu, gdy struktury prawne i organizacyjne kleru regularnego były już znacznie wcześniej określone. Zagadnienia biografii Założyciela marianów, zawierającej również elementy jego duchowości, były już podejmowane i doczekały się różnej wartości opracowań. Godne zauważenia są przede wszystkim: pierwsza naukowa i zarazem pionierska praca S. Sydrego MIC pt. Czcigodny Sługa