Ad Honorem POLISH

41 go naśladowania Chrystusa, aby oddać się sercem „niepodzielnym” (por. 1 Kor 7, 34). Oni także porzucili wszystko jak apostołowie, aby przebywać z Nim i tak jak On oddać się na służbę Bogu i braciom. W ten sposób przy- czynili się do objawienia tajemnicy i misji Kościoła dzięki licznym chary- zmatom życia duchowego i apostolskiego, których udzielał im Duch Świę- ty, a w ten sposób wnieśli też wkład w odnowę społeczeństwa. Rozważanie Powstanie naszego Zgromadzenia wpisuje się w długą listę różnych in- stytutów zakonnych, które Duch Święty powołał do życia w Kościele. Du- chowo zakorzenione jest w powołaniu uczniów przez Chrystusa i odnosi się do czasów apostolskich. Już w początkowym zamyśle świętego naszego Ojca Stanisława Zgromadzenie miało charakter apostolski. Apostolskość nie oznaczała dla niego tylko czynnego charakteru Zgromadzenia, odróż- niającego jego wspólnotę od innych instytutów zakonnych: eremickich, kontemplacyjnych, mniszych czy konwentualnych, ale miała także ozna- czać sposób życia właściwy apostołom, pierwszym uczniom Chrystusa. Być wspólnotą apostolską znaczyło dla niego żyć jak apostołowie, w bli- skiej – jak apostołowie – relacji z Jezusem i być posłanymi z misją niesienia Ewangelii innym. Choć w bieżącym roku świętujemy rocznicę powstania wspólnoty, to jednak Pan powołuje każdego indywidualnie, po imieniu, jak apostołów. Z powołanych indywidualności Duch Święty tworzy wspólnotę, napełniając ją charyzmatem i misją w Kościele. Dla tożsamości wspólnoty istotny jest moment i charakter powołania jej do istnienia. Jest to w pewnym sensie najbardziej istotna treść okre- ślająca jej duchowy charakter. W naszym przypadku jest to konsekracja, bo Oblatio to całkowite oddanie się św. Stanisława Bogu w służbie Ko- ściołowi, w Zgromadzeniu, które zapowiedział i którego tworzenie rów- nocześnie rozpoczął. W akcie Oblatio po raz pierwszy zaistniała nasza wspólnota; nie tylko w formie duchowej wizji w duszy Założyciela, ale także zewnętrznie, w postaci pierwotnej formuły ślubów wypowiedzia- nej wobec obecnych wówczas osób. Z tego względu, wyjąwszy ostatnie kilkadziesiąt lat, w całej historii Zgromadzenia, zarówno przed odnową, jak i po niej, akt Oblatio był głównym punktem odniesienia, uważanym za początek naszej wspólnoty. Dla Założyciela była to przede wszystkim jego formuła ślubów zakonnych w instytucie, którego wizję Duch Boży „wyrył w jego duszy” jeszcze w czasie pobytu u pijarów (por. Fundatio Domus Recollectionis , 6). Dlatego pierwszy jego towarzysz, Stanisław Krajewski,