Ephemerides_Marianorum_2017

tytuł kanonizacyjny Ojca Stanisława to „prezbiter, założyciel Zgroma- dzenia Księży Marianów”. Kanonizacja – dar Bożego Miłosierdzia Zrozumienie znaczenia daru kanonizacji świętego Ojca Stanisła- wa domaga się przywołania faktów historycznych. Chrystus jako Bóg Wcielony jest Panem historii i działa w historii zarówno poszczególnych osób, jak całych społeczności, w tym także naszego Zgromadzenia. Wy- starczy wspomnieć, że cud, który posłużył do beatyfikacji Ojca Założy- ciela dokonał się dokładnie w trzechsetną rocznicę jego śmierci, a ka- nonizacja odbyła się w Roku Miłosierdzia. Pomimo faktu, że święty Ojciec Założyciel zmarł w opinii świętości, konkretne działania zmierzające do otwarcia jego procesu kanonizacyj- nego zostały rozpoczęte dość późno, bo dopiero 50 lat po jego śmier- ci: Zgromadzenie było biedne, nie miało środków ani odpowiednich lu- dzi, a w kraju trwały wojny i związane z nimi epidemie. Dopiero Sługa Boży o. Kazimierz Wyszyński rozpoczął przygotowania do rozpoczęcia procesu, przekonany, że to podoba się wielce Panu Bogu i z tego powo- du Bóg nam błogosławi . Formalnie, na etapie diecezjalnym proces zo- stał wszczęty w roku 1767 i trwał niecałe trzy lata. W 1770 r. akta przesłano do Stolicy Apostolskiej i rozpoczęła się rzymska faza proce- su, która wstępnie trwała pięć lat. Zaraz na początku (1772) pojawi- ła się potrzeba wyjaśnień niektórych zastrzeżeń zgłoszonych przez Pro- motora Wiary, a przedstawiona po trzech latach odpowiedź była nie- wystarczająca. Z czasem okazało się, że Zgromadzenie nie miało możli- wości kontynuowania procesu, a niedługo potem rozpoczął się ponury okres historii naszego Zgromadzenia na skutek prześladowania Kościo- ła w Europie: najpierw marianie zostali usunięci z Prokuratury Gene- ralnej w Rzymie (1798), potem wszystkie ich klasztory zostały skaso- wane w Portugalii (1834), a następnie kasata carska (1864) na terenie Rzeczypospolitej doprowadziła do upadku całe Zgromadzenie. W kon- sekwencji od 1775 do 1952 roku proces był przerwany. W krótkim czasie po odnowie Zgromadzenia, bo już podczas Kapituły Generalnej w 1923 roku w Gdańsku, pod przewodnictwem bł. Jerzego Matula- itisa-Matulewicza podjęto decyzje zmierzające do wznowienia procesu Ojca Założyciela i dlatego uchwalono dwa dekrety (numery 34 i 35). Andrzej Pakuła MIC 604