Ephemerides_Marianorum_2017

ojciec Założyciel – zarówno sam, jak i poprzez delegowanych przez sie- bie współbraci 38 – ustawicznie i usilnie zabiegał o zatwierdzenie na pra- wie papieskim 39 . Dawało to większą niezależność i samodzielność, wy- magało jednak przyjęcia którejś z istniejących już w Kościele reguł za- konnych 40 . Ostatecznie Zakon Braci Marianów 41 przyjął Regułę Dzie- sięciu Cnót Ewangelicznych NMP 42 , co skutkowało także uznaniem ju- rysdykcji franciszkanów obserwantów 43 . Reguła ta miała obowiązywać aż do odnowienia Zgromadzenia w 1909 roku 44 . Reguła Dziesięciu Cnót w sposób naturalny podzielona została na 10 rozdziałów, z których każdy traktuje o jednej cnocie Maryi Panny. nizacyjno-porządkowy. Zob. W. Makoś, O. Stanisław od Jezusa …, 207; T. Roga- lewski, Stanisław Papczyński …, 240-244, 248-249, 266-268. 38 Początkowo Papczyński próbował uregulować te sprawy osobiście, w tym też celu jesienią 1690 r. udał się do Rzymu. Z różnych powodów podróż ta zakończyła się fiaskiem: odsyłano go z jednego miejsca w drugie, wręczano listy polecające i żą- dano kolejnych; najbardziej znaczące jednak były śmierć papieża Aleksandra VIII i przedłużające się miesiącami konklawe. Ojciec Papczyński wrócił więc do Polski nie uzyskawszy papieskiej aprobaty. Z kraju wysyłał kolejne prośby i dokumenty, licząc, że Innocenty XII, zaprzyjaźniony z nim wcześniejszy nuncjusz apostolski w Polsce A. Pignatelli, okaże się przychylny. W 1694 roku przyszła jednak z Rzy- mu decyzja odmowna i starania na pewien czas przerwano. Kapituła generalna w 1698 r. obrała prokuratorem generalnym zakonu o. Joachima od św. Anny Ko- złowskiego, który w imieniu Fundatora udał się do Rzymu, by podjąć kolejną pró- bę zatwierdzenia marianów. Te wysiłki uwieńczone zostały ostatecznie sukcesem – Innocenty XII 24 listopada 1699 wydał reskrypt Exponi nobis nuper potwierdzają- cy nadanie marianom Reguły Dziesięciu Cnót i wszystkie skutki agregacji do zako- nu serafickiego. Więcej na ten temat zob. T. Rogalewski, Stanisław Papczyński …, 273-282, 288-296; J. Kałowski, Problem zależności …, 129-132. 39 Dotąd zakon zatwierdzony był na prawie diecezjalnym, co oznaczało, że we wszyst- kim zależał od właściwego biskupa. 40 J. Kałowski, Problem zależności …, 128-129. 41 Od momentu breve Innocentego XII oficjalna nazwa instytutu brzmiała Clerici Ma- riani . Zob. T. Rogalewski, Stanisław Papczyński …, 309. 42 Regula Ordinis Beatae Virginis Mariae Quam Patres Mariani Congregationis Polo- nae sub titulo Immaculatae Conceptionis B.V.M. Defunctis, &. Parochiis in Cura Animarum Suffragantes piacularum. Approbatio, & Incorporatio Ordini Serafico ejusdem Congregationis Cum Bullis Summorum Pontificum. Reimpressa Anno Do- mini 1723 Cum Licentia Superiorum. Varsaviae Typis Collegijs Societatis IESU, w: Leges... 43 Temu zagadnieniu w całości poświęcony jest przywoływany już kilkakrotnie arty- kuł. Zob. J. Kałowski, Problem zależności …, 119-144. 44 Dekret Kongregacji Zakonników zatwierdzający zreformowane Zgromadzenie Księży Marianów i nowe konstytucje , Rzym, 28.11.1910 (Nr 31), w: Odrodzenie Zgroma- dzenia Księży Marianów w latach 1909-1910 (Dokumenty) [Fontes Historiae Ma- rianorum, 1], red. J. Bukowicz, T. Górski, Warszawa 1995, 108-109. Źródła poznania liturgii i pobożnych praktyk marianów... 25