Ephemerides_Marianorum_2017

według – co wyjątkowo znaczące – zamysłu Ojca Założyciela. W roz- dziale VIII czytamy o częstotliwości i sposobie przystępowania współ- braci do Komunii świętej, wystawieniu Najświętszego Sakramentu 26 , ce- lebrowaniu mszy świętej – ze szczególnym naciskiem na postawę spra- wujących ją kapłanów, zarówno duchową, jak i zewnętrzną, dotyczącą sposobu odprawiania 27 , liturgii godzin oraz – ponownie 28 – nieustan- nym oddawaniu się modlitwie, tak by nie tylko zgromadzenie oświe- cać, uświetniać i podtrzymywać, lecz być dla całego świętego Kościoła katolickiego przynajmniej oparciem duchowym 29 . W dalszej kolejności mowa jest o dopuszczaniu do święceń prezbiteratu 30 , czasie i przebiegu kapituły win 31 , dbałości kapłanów o kościół i sprzęty liturgiczne oraz postawie, jaką powinni się wyróżniać spowiednicy 32 . Wzmianki, i to dość liczne, o praktykach pobożnych znajdujemy również w rozdziale IX, mimo że w ścisłym sensie mówi on o odbywaniu zebrań. Są tam jednak także informacje o modlitwach zanoszonych przed i po wybo- rze przełożonego generalnego 33 , o regularnych, cotygodniowych konfe- rencjach duchowych 34 , modlitwach za konających 35 oraz o praktykach pobożnych spełnianych po śmierci jakiegoś współbrata 36 . Z powyższego zestawienia widać, że niemal połowa przepisów za- wartych w Norma vitae odnosi się wprost lub pośrednio do liturgii i praktyk pobożnych. Ma to bardzo duże znaczenie, gdyż pozwala zo- baczyć, że od samego początku podstawowym i najważniejszym wymia- rem życia marianów był kult święty, co – choć jest oczywiste dla zakon- ników – niewątpliwie miało decydujący wpływ na kształt i jakość życia w Zgromadzeniu, nie tylko u jego początków, lecz również później. Podczas gdy maleńki zakon powoli się rozwijał, mimo ułożenia życia według Norma vitae i wytycznych przełożonych kościelnych 37 , 26 NV VIII, 1, w: Leges, 28. 27 NV VIII, 2, w: Leges, 28-29. 28 Por. NV V. 29 NV VIII, 2, w: Leges, 28-29. 30 NV VIII, 3, w: Leges, 29-30. 31 Tamże. 32 NV VIII, 4, w: Leges, 28-29. 33 NV IX, 4, w: Leges, 29-30. 34 Tamże. Po zakończeniu takiej konferencji przełożony wyznaczał jakieś umartwie- nie, modlitwę lub inny akt cnoty do spełniania przez wszystkich przez tydzień. 35 NV IX, 5, w: Leges, 32-33. 36 NV IX, 6, w: Leges, 33. 37 Chodzi o wytyczne dane przez biskupów – wspomnianych już wyżej – J. Święcic- kiego i S. Wierzbowskiego. Nie miały one charakteru ideowego, lecz raczej orga- Rafał Zalewski MIC 24