Ephemerides_Marianorum_2017
Określając eschatologiczne perspektywy życia chrześcijańskiego, o. Papczyński nie poprzestaje jedynie na tematach śmierci, zmartwych- wstania i nieśmiertelności duszy i ciała. W Mistycznej świątyni Boga po- dejmuje on temat spełnienia eschatologicznego osoby ludzkiej, poświę- cając mu cały rozdział zatytułowany Chwała mistycznej świątyni . Opisując doświadczenia Apostoła Pawła, oraz w oparciu o wywo- dy św. Augustyna, o. Papczyński podkreśla, że przyszła rzeczywistość nie jest możliwa do opisania, ponieważ przewyższa ona wszelkie ludz- kie pojęcie i pragnienia: Ten Apostoł porwany do trzeciego nieba, który usłyszał słowa tajemne, jakich nie godzi się człowiekowi wymawiać, do- daje, że chwały mistycznej świątyni nie tylko nie można opisać, ale na- wet przedstawić w myśli. Mówi: «Czego oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani w serce ludzkie nie wstąpiło, co zgotował Bóg tym, którzy Go miłują. Nam zaś objawił Bóg przez Ducha swojego» (1 Kor 2, 9-10). Książę doktorów, św. Augustyn, uważając nie inaczej, mówi: «To pięk- no i przyszły majestat mistycznej świątyni wymyka się wszelkiemu sło- wu, przewyższa wszelkie pojęcie ludzkiego rozumu. Tego, co Bóg przy- gotował dla tych, którzy Go miłują, ani wiarą się nie pojmie, ani na- dzieją nie dosięgnie, ani miłością nie obejmie: przekracza ono pragnie- nia i życzenia» 136 . Wobec tej tajemnicy o. Papczyński stwierdza, że nie jest w sta- nie jej opisać, raczej powinien za nią tęsknić, oczekując na spełnie- nie obietnicy. Jednak pragnąc nakreślić obraz przyszłej chwały, wska- zuje, że będzie się opierał na Piśmie Świętym oraz doświadczeniu in- nych mistyków 137 . Próbując określić przymioty ciała uwielbionego, o. Papczyński przyj- muje jako podstawę wywody św. Apostoła Pawła: Występując prze- ciw milczącemu przeciwstawianiu się niektórych tej sprawie, rozpatru- je ją bardzo wymownie i bardzo mądrze: «Ale powie kto: Jakże powsta- ją umarli i w jakim ciele przyjdą? Głupi! – odpowiada Apostoł, – Co ty siejesz, nie bywa ożywione, jeśli pierwej nie obumrze. A to, co siejesz, nie siejesz ciała, które ma być, ale samo ziarno, jak na przykład psze- niczne albo jakie inne. Bóg zaś daje mu ciało, jak chce, i każdemu nasie- niu własne ciało» itd.; «tak i zmartwychwstanie umarłych. Wsiewa się w skazitelności, powstanie w nieskazitelności. Bywa wsiewane w nie- 136 Tamże, 1180. 137 Por. tamże; zob.: T. Rogalewski, Teologiczne podstawy …, 137. Dmitrijs Artjomovs MIC 224
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==