Ephemerides_Marianorum_2017

musimy umrzeć. Jesteśmy bowiem jak woda, która raz wylana na zie- mię, nie da się już pozbierać» (por. 2 Sm 14, 14). Stąd też nie moż- na znaleźć nikogo tak mocnego, tak bogatego czy też w prawie i wszel- kiej wiedzy biegłego, kto by to prawo mógł złamać, uwolnić się od niego lub przy pomocy jakichś argumentów je obejść 122 . Ta perspektywa nie- chybnej śmierci, która może przyjść niespodziewanie, w każdej chwili i w każdym miejscu powinna skłaniać każdego człowieka do nawróce- nia, do życia bardziej moralnego, świętego: Dlatego jeśli nie możesz so- bie zapewnić jutrzejszego dnia, co więcej, nawet dokończenia tej godzi- ny rozmyślania, zwracaj uwagę na poszczególne swoje myśli i uczynki, dbaj poważnie o poprawę życia, zacznij żyć święciej i pilniej przykładaj się do doskonałości 123 . Pomocnym środkiem w tym, by nie zapominać o kresie swego życia, jest – zdaniem o. Papczyńskiego – nieustanne rozważanie chwili własnej śmierci i losu duszy po opuszczeniu ciała. Zaprasza on każdego i prze- konuje, że dobrze jest wyobrazić sobie ostatnie momenty swego życia, gdy z jednej strony złe duchy atakują umierającego, chcąc go albo po- budzić do wyrozumiałości z powodu dokonanych dobrych dzieł, albo wtrącić w rozpacz przez wyolbrzymienie popełnionych grzechów 124 . Jednak opisując w szczegółach, jak może wyglądać odejście czło- wieka z tego świata, wskazuje on na Chrystusa, który jest fundamen- tem naszych dobrych uczynków, dlatego On nie pozwoli wpaść w py- chę z powodu moralnego życia 125 . Trzeba także dodać, że o. Papczyński poprzez liczne obrazy zwraca uwagę na to, iż z powodu grzechu pierworodnego wszyscy są pozba- wieni dostępu do raju, jednak wskutek wewnętrznej przemiany, która dokonuje się poprzez pokutę, człowiek staje się „podobnym do Cheru- ba” ochraniającego wejście do raju i do drzewa życia, którym jest sam Chrystus 126 . Zaznacza on również, że życie sakramentalne ma ukierun- kowanie eschatologiczne, podkreślając znaczenie sakramentów chrztu świętego i pokuty, które uzdalniają człowieka do wejścia do królestwa niebieskiego 127 . 122 IC, 1036. 123 Tamże, 1037. 124 Tamże, 1040-1041; por. NV, 64. 125 Por. IC, 1040-1041. 126 OC, 1211; por. tamże, 1252. 127 Por. tamże, 1212. Specyfika eschatologicznego wymiaru w duchowości św. Stanisława Papczyńskiego (1631-1701) 221

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==