Ephemerides_Marianorum_2017

Wychowawcy i wychowankowie Instytutu Filozoficzno-Teologicznego Księży Marianów w latach 1945-1954 145 W Warszawie Lewandowicz nawiązał też kontakt z ks. Leonem Kul- wieciem MIC, duszpasterzem akademickim. Znajomość ta zaowocowa- ła działalnością w sodalicji mariańskiej oraz koncepcją założenia nowego stowarzyszenia akademickiego pod nazwą „Odrodzenie”, którego Lewan- dowicz został pierwszym prezesem (1919). Stowarzyszenie to – o charak- terze religijno-społecznym – miało na celu promocję katolicyzmu w róż- nych aspektach życia społecznego i polskiej kultury. W roku 1920 Le- wandowicz objął kierownictwo wznowionego miesięcznika „Prąd”, któ- ry stał się organem „Odrodzenia” i zarazem jednym z najważniejszych czasopism religijnych w dwudziestoleciu międzywojennym. Zbliżenie z mariańskim zgromadzeniem zadecydowało ostatecznie o wstąpieniu Lewandowicza do marianów. W grudniu 1920 r. rozpo- czął on nowicjat w Raśnie n. Bugiem, a rok potem podjął studia na Wy- dziale Teologii UW. Od 1925 r. kontynuował swe studia na rzymskim Angelicum . Choć początkowo chciał zostać bratem zakonnym, jednak w 1927 r. – zachęcony przez przełożonych – przyjął święcenia kapłań- skie, a w dwa lata później zdobył tytuł doktora teologii. W 1929 r., na życzenie kard. Kakowskiego, podjął się prac w ar- chidiecezji warszawskiej. Jako dyrektor Akcji Katolickiej stał się eksper- tem w tej dziedzinie na skalę ogólnopolską i został powołany do Rady Naczelnej. Episkopat Polski wyznaczył także ks. Lewandowicza na asy- stenta kościelnego Katolickiego Związku Mężów. Został także przewod- niczącym Katolickiego Związku Caritas. Wciąż ponadto czynnie współ- pracował z „Odrodzeniem”, a także ze Związkiem Polskiej Inteligencji Katolickiej (czego owocem były ogólnopolskie kursy społeczne organi- zowane w klasztorze mariańskim na Bielanach). W 1937 r. ks. Lewandowicz zorganizował Instytut Wyższej Kul- tury Religijnej (z inicjatywy nuncjusza Cortesiego) i został jego pierw- szym dyrektorem. Wojna przerwała jego aktywność, ale już we wrze- śniu 1939 r. został powołany na wicedyrektora Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej. Był dwukrotnie więziony na Pawiaku, dlate- go też musiał się wycofać z życia publicznego. Rok 1945 przyniósł ks. Lewandowiczowi nowe wyzwanie – orga- nizację mariańskiego Instytutu Filozoficzno-Teologicznego. Temu zada- niu poświęcił ostatnie lata swojego bardzo aktywnego życia. Zmarł na atak serca 20 października 1949 r., w wieku 55 lat 5 . 5 T. G órski, Sylwetka ks. Władysława Lewandowicza , w: Chrześcijanie , red. B. Bejze, Warszawa 1987, 9nn.

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==