Ephemerides_Marianorum_2017

chowywał młodych marianów we Fryburgu do 1914 r. W tym roku, wyjechawszy do Sejn prowadzić rekolekcje, nie mógł wrócić do Szwaj- carii z powodu rozpoczętej w sierpniu I wojny światowej. Po wielu trud- nościach dotarł do Warszawy i tam jakiś czas pracował, aż bp Kakow- ski pozwolił mu przejąć opuszczony klasztor kamedułów na Bielanach. Utworzył tam klasztor dla polskich marianów i nowicjat oraz opiekował się sierotami wojennymi. W tym czasie Buczys w 1915 r. zrezygnował ze swoich obowiązków w Akademii Petersburskiej. W 1916 r. Matule- wicz wysłał go do Ameryki, by pomagał tamtejszym marianom. W Ameryce ks. Buczys przebywał do roku 1921. Był proboszczem w Sheboygan, Wisconsin, Waukegan, Illinois. Zaproszono go do reda- gowania „Draugasa”, jedynego litewskiego katolickiego pisma w Ame- ryce. Z pomocą innych marianów udało się czasopismo uratować. Re- dagowany przez Buczysa „Draugas” stał się dla amerykańskich Litwi- nów ciekawszy i bardziej przyciągający. Umiejąc szybko reagować na wydarzenia, Buczys pisał wiele i na różne palące tematy. Pod artykuła- mi się nie podpisywał, ale uważał, że napisał ich około 750. Matule- wicz, otrzymawszy kilka numerów „Draugasa”, chwalił starania Buczy- sa. Bardzo cenił jego umiejętność pisania, a o sobie sam powiedział kie- dyś ks. Tumasowi-Vaižgantowi, że jemu bardzo trudno idzie pisanie. Jak widać ze wspomnień Buczysa, praca z amerykańskimi Litwi- nami bardzo mu się udawała i przyniosła wiele pożytku. Tak jak jego przyjaciel Matulewicz, Buczys także umiał się przystosować do obce- go otoczenia i kultury. Matulewicz przybył do Ameryki w 1913 r., by założyć klasztor marianów w Chicago. Gdy wrócił na Litwę, w piśmie „Vadovas” (nr 62, październik 1913) opisał swoje wrażenia, wyraża- jąc wielkie zainteresowanie pomysłowością Amerykanów, energiczno- ścią tamtejszych Litwinów i ich zdolnościami w poprawianiu swojego życia. Choć pisał bardzo pozytywnie, zauważył jednak i niebezpieczeń- stwa hałaśliwego życia Ameryki. Franciszek Buczys, będąc w Ameryce, szybko rozpoznał sytuację. W swoich wspomnieniach opisał, jak udało mu się poprawić finanse parafii Waukegan. W „Dzienniku” Matulewicz zaznaczył, że każdy za- konnik, nawet samodzielnie pracując, powinien umieć sam się utrzy- mać, a nawet pomóc innym. Zatem i Buczys zorientował się w miej- scowych warunkach. Jeden z litewskich rolników podarował wielkiego świniaka. Zrobili- śmy 100 biletów po pół dolara i ogłosiliśmy loterię. Prosiaka wygrała Przyjaźń ks. Franciszka Buczysa MIC (1872-1951) i bł. Jerzego Matulewicza MIC (1871-1927) 109

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==