Ephemerides_Marianorum_2016

sporadyczne i jednostkowe w ciągu roku, prawosławni przestali przycho - dzić do kościoła. Może przez niezrozumienie, wielu upatrywało przyczy - nę tego z jednej strony w separatystycznym nurcie rozpoczętym w mu - rach Liceum, a z drugiej strony – w utracie rosyjskiego charakteru tego ośrodka. Za to wszystko osądzano i winiono Archimandrytę – w takim samym stopniu, w jakim na początku zarzucano mu polonizację. Co do tego drugiego to sprawa z czasem się wyjaśniła i wtedy wszyscy się prze - konali, że oskarżenia Archimandryty o polonizację były bezpodstawne. 9. Jego osobisty stosunek do mnie Ten rozdział może i nie jest potrzebny, ale chcę pokazać na swoim przykładzie, jaki Archimandryta miał stosunek do swoich wychowanków, jaki on był ojcowski, jaki wrażliwy i pełen dobroci. Był taki nie tylko do ogółu uczniów, ale do każdego z osobna, nawet do tych, którzy byli mu zupełnie obcy. Nie będę się rozwodził nad wartością kierownictwa duchowego, wy - chowania i wykształcenia, które ja sam, jak i setki innych, nieodpłatnie otrzymałem od Archimandryty. To jest bezcenne i nasza wdzięczność, choćby nie wiem jak była wielka, będzie niewystarczająca, zobowiązu - je jednak już na zawsze. Mnie Archimandryta przyjął do Liceum 4 lutego 1930 roku, wcze - śniej moja matka wylała przed nim sporo łez. Odtąd aż do 22 maja 1939 roku byłem pod opieką Archimandryty. Nie jestem w stanie wyliczyć przejawów okazanej mi przez niego dobroci. Od 1933 roku przy pierwszych trudnościach finansowych moja matka zaczęła uiszczać małe symboliczne kwoty za moje utrzymanie. To wszystko jednak było niczym w porównaniu z tym wszystkim, co Archimandryta inwestował w utrzymanie i wychowanie każdego z nas. Przez dwa kolejne lata opłacał mi nie tylko bilet na przejazd do mojej babci, ale także comiesięcznie otrzymywałem od niego zapomogę. Dzięki pobytowi w gospodarstwie i w górach moje zdrowie znacznie się polepszyło, co zresztą zostało stwier - dzone przez lekarza. Zimą, w czasie nauki, Archimandryta dokładał wielu starań, by utrzymać przy zdrowiu słabych wychowanków. Ja dostawałem za darmo mleko, tran i potrzebne leki. W sercu Archimandryty mieściły się niewyczerpane zasoby dobroci. Zawsze z dobrocią pytał mnie o moje samopoczucie i zdrowie. W momentach krytycznych zwalniał mnie z obowiązków i zajęć, a pod koniec roku nawet z niektórych egzaminów. Moje wspomnienia o Archimandrycie Fabianie Abrantowiczu MIC 533

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==