Ephemerides_Marianorum_2016

7.2. Zadania przełożonego Najistotniejszą powinnością przełożonego jest troska o pełnienie woli Bożej. Wszak wola Boża jest dla wszystkich chrześcijan wartością najwyższą, a jej wypełnienie należy do istoty doskonałości 4 . Wzrastając w miłości, przez ustawiczne wypełnianie Jego odwiecznego planu zbaw- czego, człowiek coraz bardziej jednoczy się z Bogiem. Troskliwy przeło- żony najpierw sam winien umiłować wolę Bożą, a następnie stworzyć warunki, aby jego współbracia uznali najwyższą wartość w wypełnia- niu woli Bożej. Przełożony własnym stylem życia powinien pociągać wspólnotę do umiłowania woli Bożej. Miłość bliźniego jest konkretnym przejawem pełnienia woli Bo- żej, kto bowiem twierdzi, że miłuje Boga, którego nie widzi, a nie mi- łuje brata, którego widzi, jest kłamcą (por. 1 J 4, 20). Nasze zakonne wspólnoty winny być szkołami miłości. Formacja do wzajemnej miło- ści stanowi jedno z najbardziej istotnych zadań służby przełożeńskiej. Bez miłości zarówno konsekracja, jak i wspólnota są iluzją. Zrealizowanie woli Bożej i prawdziwy wzrost w powołaniu zakon- nym dokonuje się zawsze na drodze krzyża. Z tą prawdą ewangelicz- ną przełożony musi się liczyć i winien mieć odwagę wprowadzać ją w świadomość wspólnoty. Doświadczenie wskazuje, że najczęściej nie osiągamy swej pełni z powodu krzyża, gdyż nie umiemy go zaakcepto- wać. Zmiana obowiązków, rozgoryczenie z powodu miernych wyników pracy duszpasterskiej i inne niełatwe przeżycia wewnętrzne są przykła- dem owego krzyża. Osoba konsekrowana przez złożenie profesji zobo- wiązuje się iść wąską drogą za Chrystusem Ukrzyżowanym. Nikt nie jest zdolny do niesienia krzyża samotnie. We wspólnocie modlitwa winna zajmować istotne miejsce. Wspólnota rozmodlona jest żywą wspólnotą. Najważniejszym motywem modlitwy jest miłość do Boga. Jeśli przełożony pragnie wychowywać siebie do modlitwy i do- pomóc w tym względzie braciom, musi znaleźć czas na osobisty kon- takt z Bogiem oraz tak zorganizować program zajęć swojej wspólnoty, aby nie zabrakło w nim modlitwy wspólnotowej. 4 Por. rozmowę Jezusa z bogatym młodzieńcem – Mt 19, 16-22. Antoni Skwierczyński MIC 510

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==