Ephemerides_Marianorum_2016

3. Przełożeństwo jest posłuszeństwem Bogu Omawiany dekret PC podkreśla, że przełożeni w sprawowaniu swej posługi winni być ulegli woli Bożej. Pośrednicząc w jej odczyta- niu w stosunku do podwładnych, również sami powinni być głęboko zjednoczeni z Bogiem. Przełożony, który osobiście nie stara się być po- słuszny Bogu, w stosunku do podwładnego stoi przed niebezpieczeń- stwem zastąpienia woli Bożej własną wolą. Przejawem uległości woli Bożej jest przyjęcie powierzonego urzędu przełożeńskiego. Przełożony, który obejmuje urząd w duchu miłości woli Bożej, może ten obowią- zek spełniać bez obaw. Polecając, musi on bardzo troszczyć się o to, by przedstawić swym podwładnym wolę Bożą. Musi polecenie wcze- śniej przemyśleć, przemodlić, a niejednokrotnie przekonsultować. Nie będzie się wahał wycofać z decyzji, gdy spostrzeże, że się pomylił. Wszak idzie o wypełnienie woli Bożej, zarówno przez samego przeło- żonego, jak i podwładnych mu współbraci. Przełożony wydający pole- cenia w duchu uległości woli Bożej, równocześnie wypełnia ślub swe- go posłuszeństwa względem Boga. 4. Przełożeństwo jest służbą Władza w Kościele jest służbą. Największy między wami niech bę- dzie jak najmłodszy, a przełożony jak sługa (Łk 22, 26). Jeśli o przeło- żeństwie zakonnym myśli się jako o dostąpieniu wyróżnienia i zdoby- ciu profitów, wówczas daleko odchodzi się od ewangelicznej idei prze- łożeństwa, rozumianej jako służba. Powierzone przełożeństwo nie jest ani zapłatą za zasługi dla wspólnoty, ani uznaniem za nienaganne po- stępowanie. Urząd zaleca się temu, kto go w danych okolicznościach miejsca i czasu może najlepiej wypełnić. Jeśli przełożony ma świadomość, że służy braciom przez pilne od- czytywanie i ukazywanie im woli Bożej, uchroni go to od pychy i po- wstrzyma od wykorzystywania urzędu dla osobistych korzyści. Przeło- żony, jako stojący na czele wspólnoty, winien dbać o jej dobro wspól- ne, czyli o dobro dla wszystkich i realizowane przy współpracy wszyst- kich. Nie może być konfliktu między dobrem wspólnym a dobrem po- szczególnych współbraci. Nawet gdy ktoś subiektywnie odczuwa koli- zję dóbr, np. posiada takie talenty, których wspólnota zdaje się nie po- trzebować. Każdy charyzmat potrzebuje pewnej obróbki i oczyszczenia; Zadania przełożonego we wspólnocie domowej 507

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==