Ephemerides_Marianorum_2016

obywateli. Ustanawia się takie prawa, jakie są dla władzy najwygod- niejsze, a jeszcze i te stosuje się całkiem dowolnie, zawsze na korzyść władzy, a na szkodę obywatela. Społeczeństwo zaś ma świadomość, że panujące w kraju prawo jest wymierzone przeciwko niemu, że jest niesprawiedliwe, że służy dobru osobistemu jednostek stojących przy władzy, albo grupie, do której one należą, że to wszystko dzieje się wbrew woli narodu, który nie ma żadnego wpływu na ustanawianie prawa, że jest przeciwne prawom osoby ludzkiej i prawom obywatel- skim. Zrozumiałe jest, że obywatel nie może akceptować takiego pra- wa i w miarę możliwości broni się przed nim. Jeżeli taka nienormalna sytuacja trwa dłużej, to powoduje mimowolnie takie samo traktowa- nie każdego prawa. Wspominaliśmy już o tym, że niektórzy zakonnicy twierdzili, że nie jest potrzebne żadne prawo; aby bowiem być dobrym zakonnikiem, wy- starczy kierować się zasadami Ewangelii. Wydawałoby się, że tę opinię można by poprzeć stwierdzeniami zawartymi w dokumencie dotyczą- cym osób zakonnych, a wydanym przez papieża Pawła VI „Evangeli- ca testificatio”, gdzie czytamy: Najwyższą regułą każdego życia zakon- nego i jego najpełniejszą formą jest pójście za Chrystusem zgodnie z na- uką Ewangelii (nr 12). Jest to oczywista prawda. Ale jeżeli Ewangelia stanowi regułę najwyższą, to zakłada równocześnie istnienie reguł niż- szych, z niej się wywodzących i jej podporządkowanych. Chrystus Pan, jak wiemy, nie regulował szczegółów życia zakonnego, a to jest bez- względnie konieczne w zbiorowości, jaką jest wspólnota zakonna. Poruszone zagadnienie wyjaśnia Jan Paweł II w konstytucji apostol- skiej promującej nowy Kodeks Prawa Kanonicznego. Stawia tam bo- wiem Papież pytanie: „Czym jest Kodeks Prawa Kanonicznego?” Aby na to pytanie odpowiedzieć, zachęca do przypomnienia całego dziedzic- twa prawa, które zawiera się w księgach Starego i Nowego Testamentu i z którego cała tradycja prawna i prawodawcza Kościoła się wywodzi, jakby ze swojego pierwszego źródła . Prawo to zachowywał i wypełniał Chrystus Pan i w ten sposób stało się ono własnością także i Nowego Testamentu, który nie zniósł przecież obowiązywalności Dekalogu, ani nie zaprzeczył roli dyscypliny w Kościele Bożym. Celem Kodeksu – stwierdza dalej Papież – nie jest bynajmniej za- stąpienie w życiu Kościoła lub wiernych wiary, łaski, charyzmatów, a zwłaszcza miłości. Przeciwnie, w Kodeksie chodzi raczej o to, aby ro- dził taki porządek społeczności kościelnej, który – przyznając główne Jan Bukowicz MIC 498

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==