Ephemerides_Marianorum_2016

W Kościele, we wspólnotach duchownych i zakonnych do niedaw- na wychowywano w świadomości i przekonaniu, że prawo, nawet naj- bardziej ludzkie, w ostatecznym wymiarze pochodzi od Boga, przedsta- wia wolę Bożą, jest święte. Wyrażenia: „święta reguła”, „święte prze- pisy”, były używane powszechnie. Istniała także świadomość, że pra- wo jest stabilne, niezmienne, nie dopuszcza wyjątków, chyba że bar- dzo rzadko i dla bardzo ważnych powodów. Przestrzeganie prawa było obwarowane groźbą grzechu. Każdy więc podlegający prawu, chcąc być w zgodzie z własnym sumieniem (a takim był niemal każdy idący świadomie za głosem powołania) starał się przepis prawa zachować, a przyjmując jego trwałość, nie szukał uwolnienia się spod jego obo- wiązywalności. Nie zawsze było to entuzjastyczne i ochocze przestrze- ganie prawa, ale u ludzi konsekwentnych w wyborze i decyzji było to poprawne, świadome i wystarczające przestrzeganie prawa i poddawa- nie się jego działaniu. Należy jednakże pamiętać, że prawo nie zawsze działa w stosun- ku do podlegającego mu samo z siebie, jakby automatycznie, ale czę- sto jest ono stosowane za pomocą konkretnej decyzji i postanowienia uprawnionych do tego osób w stosunku do innych. Ci zaś, którzy prze- pis prawa stosują w odniesieniu do innych, w pewnej części przypad- ków nie czynią tego w sposób umożliwiający jak najlepsze i jak naj- bardziej pozytywne przyjęcie tej swojej zwierzchniej decyzji. Taka sy- tuacja powoduje ze strony podlegających decyzji opory. Nie zawsze są one kierowane przeciwko samemu prawu, ale często przeciw sposobo- wi jego zastosowania, co jednakże mimo woli ustosunkowuje niechęt- nie i do samego prawa. Jednakże człowiek, który się zdecydował generalnie, poddawał się potem konsekwentnie także decyzjom szczegółowym, mając świado- mość, że przecież im podlega, choć często czynił to niechętnie. Przypo- mnijmy, że jest tu ciągle mowa o tych, którzy decydowali się na prze- strzeganie prawa w miarę jego poznawania i rozumienia, zgodnie ze swoim sumieniem, czyli o tych, którzy chcieli być w zgodzie z Najwyż- szym Prawodawcą, czyli z Bogiem. Nie znaczy to wcale, że nigdy nie mieli oporów czy to odnośnie jakichś stałych reguł, czy też w stosun- ku do konkretnych przepisów, jakie wobec nich stosowano. Ostatecz- nie jednak opory te przezwyciężali i ulegali prawu. Taki stosunek do prawa zmienił się w sposób zasadniczy. Okazję do tego dał Sobór Watykański II ze swoimi postanowieniami i później- Jan Bukowicz MIC 496

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==