Ephemerides_Marianorum_2016

Śladem inspirującego wpływu ks. Jerzego na rozwijanie się wdzięcz- ności w s. Wandzie Jeute są jego słowa: Trzeba przyjmować pociechy duchowe, jako wielką łaskę ze strony Boga, z wdzięcznością dziecka 168 . Utwierdzał w niej tę wdzięczność również w Zgromadzeniu SJE, kie- dy pisał: Bóg taki dobry i tak nas hojnie obdarza swymi łaskami i da- rami. Myśl, ile Ci Pan Bóg daje. Bądź wdzięczna, ciesz się, dziękuj, Bóg da więcej 169 . Wdzięczność Wandy Jeute była lub stawała się także udziałem sióstr, jak czytamy: Siostry teraz zawsze śpiewają podczas dziękczynienia po obiedzie i wieczerzy „Chwała i dziękczynienie ” 170 . Prosiła Boga i Mat- kę Najświętszą o wynagrodzenie Biskupowi Jego starań o rozwój Zgro- madzenia. Nie do rzadkości należą wyrazy wdzięczności Bogu za do- brych kapłanów, za ich zdrowie 171 . Wczytywanie się w listy Wandy Jeute do bpa Jerzego Matulewicza pozwala łatwo zauważyć, jak bardzo jej życie było związane z Eucha- rystią. Jezus w Eucharystii był dla niej po prostu Bogiem zadziwiają- co bliskim, do którego kierowała dziecięce, bardzo ciepłe uczucia. Eu- charystyczna duchowość s. Wandy Jeute, nacechowana mistyką, kon- centrowała się na umiłowaniu Jezusa w Eucharystii jako Boga, który wciąż darzy dobrem, mocą duchową i inicjatywą. Zachwycała się „do- brocią Bożą”, jakiej doświadczyła osobiście bądź przez pośrednictwo ludzi, w tym przede wszystkim przez o. Jerzego. Jej stosunek do Boga był nacechowany uwielbieniem i wdzięcznością oraz głęboką bojaźnią, ale zarazem zaufaniem. Potęgująca się wdzięczność i entuzjazm spoty- kały się z pokorą i prostotą, w jakiej wyrażała swoją ludzką słabość, a zarazem cierpienie z powodu wielkiego kontrastu swojej niedoskona- łości i Chrystusowej wielkości. Jednak w Jego eucharystycznej obecno- ści znajdowała wielki pokój serca. Nowe światło na rozumienie Eucharystii rzuca nam aktualnie św. Jan Paweł II, który ujmuje jej tajemnicę w wielorakim aspekcie: pa- 168 LP, nr 181 (1906-1910), 252. 169 LP, nr 250 (Wilno, 16.04.1925), 302. 170 LWJ, Druja (26.01.1926). 171 Np. czytamy w liście W. Jeute z Drui (23.09.1925): jestem Panu Bogu wdzięczną za ks. Józefa ; albo w liście z Drui (26.01.1926): chciałabym bardzo prosić Ojca Przewielebnego, by zechciał odprawić Mszę św. na podziękowanie Panu Bogu za wrócenie życia o. Andrzejowi. Janina Samolewicz SJE 438

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==