Ephemerides_Marianorum_2016
Wyraża w nim nie tylko cześć dla świętych, ale szeregiem pytań zda- je się sugerować, że Bóg jest źródłem ich szczęścia, dlatego ich „świę- tość, mądrość” jest przebóstwieniem, chwałą swego Stwórcy. Tu daje się wyraźnie odczytać duchowość Wschodu, która nie sprowadza świę- tości jedynie do wymiaru moralnego. Zatem można wnioskować, że w rozumieniu s. Wandy Jeute uwiel- bienie Boga polega na życiu dobrowolnie uzależnionym od Niego. Jest ono napełnianiem się Bogiem za cenę po wielekroć podejmowanych trudnych decyzji, realizowania Jego woli. Chwała Boża – uwielbienie Boga i świętość osób są określone jako cel główny w Konstytucji Zgro- madzenia Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii 159 . Cel ten jest dziedzic- twem duchowym Kościoła. Ducha uwielbienia Boga s. Wanda Jeute sta- rała się w sobie rozwijać i pogłębiać. Chciała żyć tym uwielbieniem tak w modlitwie, jak i w pracy, w prowadzonych dziełach 160 . Każdy list, z wyjątkiem nielicznych, kończy się zwrotem: niech bę- dzie Dobry Bóg uwielbiony , niezależnie od tego czy sprawy, o których pi- sze, są radosne, czy też bardzo bolesne. Aczkolwiek można w nich spo- tkać wyrazy buntu, nigdy nie są one skierowane przeciw Bogu. Wręcz przeciwnie, spotyka się nawet w takich momentach zwroty typu: O by tylko był Pan Bóg uwielbiony . Ten duch uwielbienia jest dziedzictwem duchowym przejętym zapewne od bł. Jerzego Matulewicza, o czym świadczy dla przykładu zapis Błogosławionego: Niech będzie Najwyż- szemu cześć i chwała! 161 . Więc w rozumieniu tak s. Wandy, jak i bł. Jerzego świętość wypły- wa z Boga, a harmonijne współdziałanie człowieka z tym obdarowa- niem wielbi swego Sprawcę i czyni widzialnym to, co jest Niewidzial- ne. Dzieje się to głównie przez Eucharystię. 159 Por. W. Jeute, Konstytucje Zgromadzenia Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii i Maryi od Najświętszego Sakramentu , § 2: C elem głównym ogólnym Zgr. tego bę- dzie chwała Boża oraz uświęcenie członków Zgromadzenia. Po opuszczeniu Zgro- madzenia SJE próba utworzenia na Wileńszczyźnie analogicznej wspólnoty życia konsekrowanego przez Wandę, świadczy o jej głębokim zakorzenieniu w cel: po- wiązania chwały Bożej z uświęceniem osobistym. 160 Skromne słowa listu W. Jeute z Drui (4.12.1925) są między innymi tego wy- razem: Z czasem, jeśli Pan Bóg pozwoli, może uda się wnieść wszędzie pilność, zaradność i oderwanie od siebie samych, a wtedy na pewno kultura się podnie- sie i lepiej będą wszyscy służyli Panu Bogu , a z 26.01.1926: Już otrzymaliśmy warsztat z Wilna, niech Ojciec Przewielebny pobłogosławi nam, żeby rozwinęło się tkactwo dla chwały Bożej . 161 LP, nr 179 (Warszawa, 1987), (1906-1910), 250. Janina Samolewicz SJE 436
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==